Karanlık bir yön meselesi

Yağmur bulutları var hani
Koca göğü kaplayıveren
Ne olduğu anlaşılmadan yağan.
Bir de öylesine gelip geçen
Kara kuru bulutlar…
Gece gibi üstümüze çöken
Rüzgarın önüne katılıp gezen
Gürültüyle kükreyiveren
Ne hikmetse
Tek bir damla düşürmeden
Bir tohuma değemeden
İz bırakmadan, geçip giden…
Gölge ediyorlar en çok, yazık
Göz korkutuyorlar bir de
Yakın sonlarını göremeden…
Gecenin hükmü ne ki?
En fazla sabah olana dek!
Bazen kuşları anlayamıyorum
Hep onlara bakıyorum oysa;
Hallerine, tavırlarına, duruşlarına..
Kanatlarını çırparak uçuşlarına…
Islanmaktan korkmuyorlar
Uçmaktan hiç bıkmıyorlar
Arkalarına da bakmıyorlar.
Yağmuru seviyorlar fakat
Rüzgara daha bayılıyorlar
Yağmur sonrası mutlulukla
Tüm göğe dağılıyorlar
Sanırım ışığı sağıyorlar…
Gece gelecek ve bitecek
Bunu en iyi kuşlar biliyor
Karanlık bir yön meselesi
Son söz ise hep Güneş’in
Yıkılan yığınla düşün yanında
Hiç düşen bir kuş gördün mü?
Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Kuşu özgür yapan kanadı mı inadı mı
İnsanı bağımlı kılan fıtratı mı mizacı mı…