Karanlığın sessizliğinde
umutla bir yıldız parlar…
Sessiz sanılan o geceler,
içinde nice dualar saklar…
En derin karanlıklar bile
masumca ışık saçar…
Gecenin en zifiri karanlığı,
şafağa yaklaştığını sunar…
Ne kadar karanlık olursa olsun,
yıldızlar oradan her daim
usul usul göz kırpar…
O zaman insan anlar;
kaybolduğunu sandığı anda bile
her bir yandan umut taşar…
Her karanlığın ardında
mutlaka aydınlıklar var…
Sabrı bilerek bekleyen her yürek,
menzile bir gün varacaktır gülerek…
Bunun için de tabii ki ne gerek;
içindeki son ışığı söndürmemek…
Kayıt Tarihi : 17.05.2026 15:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!