Yalancı bahar Şiiri - Wolf Son

Yine mi kış büründü,
yine mi ayaz bu pencerem?
Gönlümün haritası eski,
yırtık bir yerinden.
Biliyorum, bir mevsim var küllerinden doğacak,
Ama sen,
o beklenen renk cümbüşü...
Biliyorum, gelmeyeceksin;
Sen gönlüme uğramayan, o uzak baharsın.

Bahar ki, toprağı öpüp uyandırır tohumu,
Benim içimde bir uyku, dinmeyen bir yorgunluk.
Sende gizli ilk cemre, o sarsılmaz bereket,
Bana düşmeyen bir damla, bitmeyen bir hasret.
Sen gönlüme ulaşmayan, o yasak baharsın.

Gözlerim, ufukta eriyen bulutları izler,
Şafakta yeşeren umut, rüzgarda titrer.
Beklemek; sessiz bir adak, içten bir yemin gibi,
Sen ise papatya kokusunu saklayan yel gibi...
Sen gönlüme esmeyen, o firari baharsın.

Oysa ne güzel olurdu; bir sabah uyansam da,
Seninle gelen güneş, buzları eritse damarımda. Gözlerinde görseydim uyanırken menekşeler,
Diner miydi o vakit bu sonsuz kederler?
Sen zemherinin ardından gelmeyen baharsın.

İçimde büyüttüğüm o sessiz melodiydin,
Hiçbir nota değmeden kaybolan sevgiliydin.
Her anışımda bir sızı, her bakışta bir akis,
Ne zaman bitecek bu yetim yalnızlık hissi?
Sen gönlüme es geçen gelmeyen baharsın.

Açmamış bir gül dalı gibi kaldı sol yanım,
Ne bülbül uğrar kapıma, ne diner fırtınam.
Tüm bekleyişler bu dizede mühürlü kalsın,
Biliyorum sevgilim,
sen gelmeyecek olansın;
Ömrümün en güzel, en dokunulmaz yasısın....
feri kaçmış gözlerimin beklediği baharsın.....