Kara Yazım Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kara yazım…
Anamın rahminde yazıldı bu kader.
Alnıma kazındı zifiri gece.
Güneş doğdu, bana karanlık kaldı.
Bahar geldi, benim dalım kurudu.

Kara yazım…
Hangi sokağa saptıysam uçurum.
Hangi ele tutunduysam zehir.
Gülmeyi unuttu bu bükük dudak.
Gözümün yaşı kurumadı bir gün.

Kime "can" dediysem sırtımdan vurdu.
Kime "yurt" dediysem sürgün etti.
İçimde biriken bu dilsiz ah,
Taşları çatlattı, beni yıkamadı.

Kara yazım…
Yol bitti, ayaklarım derman tutmaz.
Gece çöktü, bir mühür gibi üstüme.
Kendi külümle örtüyorum yaramı.
Ne bir medet beklerim felekten,
Ne de bir damla merhamet…

Kuşlar uçtu göğümden.
Mevsimler soyundu renklerini.
Ben bu kapkara yazıyla,
Tek başıma yürüyorum finale.

Söz bitti.
Işık söndü.
Kader sustu…