Kara perde Şiiri - Veysel Akar

Gönlüme kara perde çekildi,
beyaz kayıp.
Umut iğne deliği bile değil.
Odam sıkar beni,
Çin işkencesi gibi.
Bir ayağı topal masam.
Duvarda somurtan resim.
Penceremin yüzü çatlamış.
Akreple yelkovan bile yürümüyor.
Ellerim tutacak dal arıyor
uçurum kenarında.
Sigaram ağlıyor hâlime,
kül olmuşum dumanlar arasında.
Varsın… ama yoksun.
Hedef alır beni boşluk.
Sensizliği bir yana bıraktım,
kırılmış bir vazo benim.
Hırıltılı çığlık oldum,
bana kulaklarını açmadın.
Sağlam vurdu beni sahipsizlik.
Ellerim kendimde bile değil.
Aynam bile bana bakmaktan korkuyor.
Çalınacak kapı değilim artık.
Sofrasız, akşamsız, sabahsızım.
Seni bekleyen yok artık bende.
Yerim hazırlanıyor.
Bezim zaten siyah.
Güller kırmızı olsun…
Ama sen gelme.
Veysel Akar
18 Mayıs 2026