Kar Şiiri - Kasım Kobakçı

Gökten düşen o kar, beyaz bir mermer,
Soğuk sokaklara, saf sanat serper.
*
İşlenmiş heykeller gibidir ağaç,
Zemheri başında ışıltılı taç.
*
Bulutlar, gümüşten bir ufuk açar,
Kusursuz doğaya, parlaklık saçar.
*
Gölün yüzeyi net, adeta bir cam,
Taşta donup kalmış, ıssız bir akşam.
*
Uzakta, dağların keskin ucu var,
Buzdan sütunlara, benziyor duvar.
*
İnce bir çizgidir, ufukta tepe,
Dalın üzerinde, donmuş her küpe.
*
Ağlayan hiçbir ses yoktur burada,
Sadece net formlar, durur sırada.
*
İnsan hayaleti geçmez sokaktan,
Güneş pırıl pırıl doğar şafaktan.
*
Örtülü bir kadın, arama boşa,
Sanat odaklıdır, işlenen taşa.
*
Duygu ve inilti, çok uzaktadır,
Saf gerçek güzellik, bir sert tahttadır.
*
Uluyan bir köpek, bozmaz ahengi,
Karbeyaz taşların, değişmez rengi.
*
Titremez o damla, durgun incidir,
Görüntü kusursuz, en birincidir.
*
Mermere dönmüştür, o yağan karlar,
Zamanın bağrında, sonsuza parlar.