Kanber Gürbüzdal Şiirleri - Şair Kanber ...

Bitsin bu feryatlar acılar dinsin
Kırılsın silahlar ateşler sönsün
Tükensin savaşlar çocuklar gülsün
Gelin şu dünyaya barış yazalım.

Çekilsin ordular kinler kalmasın

Yaptık ibadeti dürüstlük ile, İçimizde yoktur rüşvet ve hile, Ne Mekke çağırır ne de Medine, Şeytan’a verecek borcumuz yoktur. Okuduk Kur-an’ı sazlar çalarak, Yemedik haramı insan soyarak, Günah işlemedik insan yakarak, Mervan’a verecek borcumuz yoktur. Yaptik ibadeti insan severek, Siyaset yapmadık dini çekerek, Kıymadık bir cana Allah diyerek, Yezid’e verecek borcumuz yoktur. Yaptık şartımızı hizmet ederek, Kötülere karşı göğüs gererek, Gittik doğruların izini sürerek, Yobazlığa verecek borcumuz yoktur. Dağıttık lokmayı eşit bölerek, Şehit verdik her gün dava sürerek, Gittiğimiz cennet toprak diyerek, Kanber der bizim borcumuz yoktur. Kanber GÜRBÜZDAL

Çağlar geçmişe uymuyor, Yazlar kışa düşman oldu, Bülbül dallara konmuyor, Bağlar kuşa düşman oldu. Aylar yılları sevmiyor, Dünya çarkında dönmüyor, Bahçeler çiçek vermiyor, Dağlar taşa düşman oldu. Günler mevsimi saymıyor, İnsanlık kana doymuyor, Kulaklar sesi duymuyor, Gözler yaşa düşman oldu. Ozan Kanber laf almıyor, Düzen yerini bulmuyor, Dünya kimseye kalmıyor, Canlar cana düşman oldu. Kanber GÜRBÜZDAL

Kış ettiler baharımı yazımı, Savurdular samanımı tozumu, Küstürdüler tezenemi sazımı, Astılar duvara boylu boyunca. Yudum yudum tükettiler suyumu, Birer birer eksilttiler sayımı, Lokma lokma bölüştüler payımı, Kestiler açlara boylu boyunca. Düşürdüler beni dilden dillere, Aşırdılar dönmez gurbet ellere, Kanber’i soktular kara yerlere, Serdiler mezara boylu boyunca. Kanber GÜRBÜZDAL

Hayalde görürken gerçekte buldum, Denizi görmezken ummana daldım, Kuruymuş dalımda meyveler buldum, Koca dünya yıkamadın sen beni. Çöllerde yanarken yeşile düştüm, Sularım kururken çağlayıp coştum, Dermansız gezerken dağları aştım, Eski sevda yakamadın sen beni. Toprağa bakarken havdan uçtum, Gazeli dökerken çiçekler açtım, Varlığım biterken tohumlar saçtım, Kadir Mevla tutamadın sen beni. Azrail’den kaçtım murada erdim, Yanlışı bulmazken doğruyu gördüm, Kanber’den kaçana yüklendi derdim, Bitti bela bulamadın sen beni. Kanber GÜRBÜZDAL

Tuzu bal yaparım tatlı dilimde, Gül olur biterim sahra çölünde, Ses olur söylerim ozan telinde, Beni arayanlar burada arasın. Su olup çağlarım kuru derede, Yanıp ta parlarım engin yücede, Işıklar saçarım gündüz gecede, Beni arayanlar burada arasın. Mevsim olur değişirim evrende, Solungaç yüzerim azgın nehirde, Volkanım kaynarım toprak dibinde, Beni arayanlar burada arasın. Bir çiçek açarım olmadık yerde, Şifalar saçarım onulmaz derde, Can bulur gezerim olmadık türde, Kanber arayanlar burada arasın. Kanber GÜRBÜZDAL

Doğruyum yanlış saydılar. Sevdiğimden ayırdılar. Kız gönlünü caydırdılar. Kaybetime ‘ata ata. Huyuma berdoş demişler. Halime bir hoş demişler. Ayığım.sarhoş demişler. Yalan dolan kata’kata. Gönlüme fakir demişler. Kamilim cahil demişler. Masumum hayin demişler. Bu Kanber,i.sata’sata KANBER GÜRBÜZDAL

Şu gençlik çağlarım gelip geçiyor, Yıllar mı daraldı ben mi daraldım. Kayıp olmuş ömür geri dönmüyor, Dünya mı daraldı ben mi daraldım. Yaşamak sevinci gelmiyor bana, Sığmaz oldu bunca ömrüm zamana, Karanlık umudum her,gün yarına, Dünya mı daraldı ben mi daraldım. Aydınlıklar bana zindan görünür, Geleceğim halden hale bürünür, Kanber’e menzilin yolun sonudur, Dünya mı daraldı ben mi daraldım. KANBER GÜRBÜZDAL

Benim yeşerttiğim aşkı, Sen soldurdun ben neyleyim, Gönlümdeki saray köşkü, Sen kaldırdın ben neyleyim. Seni söyleyen dilleri, Sazımda dertli telleri, Bahçemde gonca gülleri, Sen yoldurdun ben neyleyim. Sana güldüğüm yüzleri, Dilimde tatlı sözleri, Aşk ile bakan gözleri, Sen çaldırdın ben neyleyim. Onca geçen yıllarımı, Seni saran kollarımı, Bu Kanber’in sonlarını, Sen buldurdun ben neyleyim. Kanber GÜRBÜZDAL

Bak Gül Baba Zirvesine
Selam verir Erciyes’e
Şahin kaya eteğine
Kurulmuş beyler yurdu

Tarih almış beserekten