Kanber Gürbüzdal Şiirleri - Şair Kanber ...

Alim olan gider dönmez geriye, Yol gösterir kurda kuşa sürüye, Dermansız kullara durmaz seyire, Bu yol erenlerin Ali yoludur. Erdem satan bilmez benlik kibiri, Hak için yürütür hizmet emiri, Kalkanı kuşanmaz sözdür demiri, Bu yol erenlerin ulu yoludur. İlim yazan bilmez yozluk ayrımı, İnsana bahşeder sunar varını, Sevgisi gönlünde yakar nurunu, Bu yol erenlerin dolu yoludur. Asa tutan bilir edep erkânı, Kırkların cemini Haydar Sultanı, Hızır lokmasını canlar mihmanı, Bu yol KANBERİ’nin sevgi yoludur. Kanber GÜRBÜZDAL

Karıncadan büyük sandım kendimi, Bedenimi yiyip pire saydılar, Yıkılmaz bilirdim sağlam bendimi, Çamurdan bataklık yere saydılar. Çınardan sayardım koca gövdemi, Al yeşil boyardım türlü rengimi, Görmezdim cihanda eşit dengimi, Ateşlere yakıp şere saydılar. Devrilmez sayardım koca dağımı, Tükenmez bilirdim gençlik çağını, Cennetten görürdüm yeşil bağımı, Toprağımı kazıp dere saydılar. Ölümsüz bulurdum ozan Kanber’i, Hiç bitmez bilirdim geçen günleri, Bana dost bilmezdim mezar sinleri, Bedenime sarıp yare saydılar. Kanber GÜRBÜZDAL

Bitmiyor zalim zulümün, Dünya senden davacıyım, Genç yaşlı demez ölümün, Dünya senden davacıyım. Tarihin kana doymuyor, Güçlüler zayıf saymıyor, Çırak ustayı duymuyor, Dünya senden davacıyım. Ne gam dersin ne gasavet, Her yerinde bin husumet, Paraya verdin keramet, Dünya senden davacıyım. Kalleşe kılıç takarsın, Kediyi aslan yaparsın, Yiğidi haksız yıkarsın, Dünya senden davacıyım. Yörüngende durmuyorsun, Hiç bir yara sarmıyorsun, Bu Kanber’i sormuyorsun, Dünya senden davacıyım. Kanber GÜRBÜZDAL

Bahar nedir yaşamadım bilmedim, Gül koklayıp çiçekleri dermedim, Sefa sürüp muradıma ermedim, Yaşadım dünyada boşu boşuna. Bayram oldu kına yakıp gezmedim, Soğuk sularından kanıp içmedim, Kuru handan yaylalara göçmedim, Dolaştım dünyada boşu boşuna. Ömür bitti zevklerini tatmadım, Yar sevipte kollarını sarmadım, Dar ettin Kanber’i kovdun sığmadım, Uğraştım dünyada boşu boşuna. KANBER GÜRBÜZDAL

Bedelsiz yürüdüm hakkın yolunda, Günahsız yakıldım aşkın narında, Çileler tüketim birlik darında, İnsan erdemine erişemedim. Sevgiler yükledim yedi cihana, Şifalar dağıttım derde dermana, Hizmetler eyledim Veli Hünkâr’a, Ulu Divanında görüşemedim. Lokmalar pay ettim yoksul kullara, Meyveler donattım kuru dallara, Mevsim olup geldim aya yıllara, Rızasız lokmayı bölüşemedim. Kalem kâğıt oldum ilim yazmaya, Dil olup söyledim şerri bozmaya, Kanber’i kul ettim barış sunmaya, Yine Dünya ile barışamadım. Kanber GÜRBÜZDAL

Servetim gönül bağın,da
buldum sevgi ırmağın,da
çölün kıraç toprağın,da
ektim bir gün yeşerecek.

Kökenim yıldız dağın,da

Gün oldu yazdım aşkı sevdayı, Boyladım ummanı deniz deryayı Cennete benzettim koca dünyayı, Emeklerim boşa imiş sevdiğim. Gün oldu dokudum kilim nakışı, Geçirdim dağlarda yaz ile kışı, Koştum engelleri iniş çıkışı, Emeklerim boşa imiş sevdiğim. Gün oldu alları giydim dolaştım, Çıktım semalara arşa ulaştım, Kanber’im ölüme erken yaklaştım, Emeklerim boşa imiş sevdiğim. Kanber GÜRBÜZDAL

Güzellik ruhtadır yüzde aranmaz, Abdestle su ile beden arınmaz, İnsanı yakmakla tanrı korunmaz, Bu yola gidenler bilmez oldular. Yiğitlik erdedir beyde bulunmaz, İbadet serdedir haçtan alınmaz, Namaz nefistedir suçlu kılınmaz, Bu yola gidenler dönmez oldular. Barış sevgidedir kinle geçilmez, Parayla servetle mertlik ölçülmez, Rızasız bahçenin gülü derilmez, Bu yolu gidenler gülmez oldular. KANBERİ dildedir elden sorulmaz, Hacıyla hocayla düzen kurulmaz, Günahla haramla hakka varılmaz, Bu yola gidenler gelmez kaldılar. Kanber GÜRBÜZDAL

Bahar nedir yaşamadım bilmedim
Yaz içinde meyvelerini görmedim
Çiçekler toplayıp güller dermedim
Gidiyorum bir sonsuza bilmeden.

Yüksekten uçmadık engine düştük, Hakkın divanına vardık o zaman, Varlıkta yüzmedik gönülde coştuk, Cennet kapısına girdik o zaman. Denizde coşmadık gölde çağladık, Ulu Hünkar’lara gönül bağladık, Kerbela çölünde yandık ağladık, Hakikat sırrına erdik o zaman. İlimden şaşmadık yoldan dönmedik, Barıştan kaçmadık benlik sürmedik, Dört kitabı bildik ayrı görmedik, İlim deryasına daldık o zaman. Yakına bakmadık uzağı gördük, Cenklerde vuruştuk Kanberler verdik, Tarihten bu güne sevgiler sürdük, İnsan sıfatına erdik o zaman. Kanber GÜRBÜZDAL