Kanber Gürbüzdal Şiirleri - Şair Kanber ...

Hac bektaş vermiş ocak.
Pirep sultan nur yalıncak.
Dost kapısı kucak kucak.
Hoca beyliden geçiyor.

Küre baba sütlü oluk.

Abdest nefistedir sudan arınmaz, Erkan meclisinde suçlu durulmaz, Günah işlenerek hakka varılmaz, İbadet insanın özünden gelir. Güzellik ruhtadır yüzde bulunmaz, Bilim deryasında çöle dalınmaz, İnsan birliğinde ayrım yapılmaz, Keramet insanın sözünden gelir. Doğruluk ilimde şamdan alınmaz, Hünkâr dergâhına nifak konulmaz, Ali Muhammed’den ayrı anılmaz, Doğruluk erenler izinden gelir. Cennet yeryüzünde dinde aranmaz, Toprağa sevgisiz rahmet sunulmaz, Kötü olsaydı Kanber anılmaz, Kıyamet insanın şerrinden gelir. Kanber GÜRBÜZDAL

Gönül bahçesine çakalı sokma, Bülbülü dalında isyan ettirir, İrfan meclisine cahili katma, Yüzünü kirletir pişman ettirir. Bozulmuş mayayı sütüne koyma, Aslı olmayanı dostundan sayma, Bilgisiz sözünü işitip duyma, Saçını kırladır isyan ettirir. Yolundan şaşanın izinden geçme, Amaçsız kervana karışıp göçme, Kem ile namerdin suyunu içme, Aklını şaşırtır düşman ettirir. Yükseğe bakanın elini tutma, Namerdin yozuna sürünü katma, Kanber’in sözünü yabana atma, Gözünü körletir zindan ettirir. Kanber GÜRBÜZDAL

Toplamış dünyanın şeker balını, Meyveler süslemiş yeşil dalını, Sevgiyle beslemiş bütün varını Düşte hayalimde gördüğüm güzel. Üstünde büyütmüş gonca gülleri, Gerdana dökülmüş zülfün telleri, Aşka destan yazar söyler dilleri, Düşte hayalimde sevdiğim güzel. Yüzünde parlıyor ışık selleri, Yaşama ömürdür ince belleri, Sevdaya savrulur eser yelleri, Düşte hayalimde bildiğim güzel. Çiğdemler kokuyor kumral teninde, Bir çift turna gezer yatar sininde, Şu ozan Kanber’in budur gönlünde, İşte izlerini sürdüğüm güzel. Kanber GÜRBÜZDAL

Dalma uzun hayallere, Sonu gelmez emellere, Kör girersen tünellere, Çıkamazsın o kapıdan. Düşme olmaz gafletlere, Göz yumarsan hilelere, Yol sorarsan delilere, Kaçamazsın o kapıdan. Girme kirlenmiş yollara, Hile katma saf ballara, İnsan satarsan pullara, Uçamazsın o kapıdan. Hor bakarsan Kanber’lere, Dost eylersen hainlere, Giremezsen gönüllere, Geçemezsin o kapıdan. Kanber GÜRBÜZDAL

Düzen olmuş haksızların düzeni. Zindana attılar karşı yazanı. İdama çektiler oyunbozanı. Adını da kahramanlık koymuşlar Devir dönmüş faşistlerin adına. Tetik çekmiş yiğitlerin alnına. Kalleş kıymış masumların kanına. Adını da kahramanlık koymuşlar Yasal olmuş çetelerin asası Yoksula işliyor azgın yasası. Buyruk olmuş imamların fetvası. Adını da kahramanlık koymuşlar. Asır olmuş kahpelere kahraman. Masumu sindirir savcı korkudan Kanber’lerin affı çıkmaz yargıdan. Adını da kahramanlık koymuşlar. Kanber GÜRBÜZDAL

Kavimler göçtü arap çölünden
İnsan aya çıktı kalmayın orada
Deve fosil oldu füze bulundu
Halifelik bitti kalmayın orada

Kırıldı kapılar surlar dağıldı

Münkirler çoğaldı geçmez yalandan, Cinler korkmaz oldu ateş dumandan, MÜSLÜM ders almıyor gayrı fetvadan, Aklını almaza yorma be hocam. Emekler hiç olur gider çıkmaza, Şeytan kardeş olmuş fitne kurnaza, Köye muhtar olmuş çoban MURTAZA, Fikrini bilmeze yorma be hocam. Kervan yol değişmiş varmaz doğruya, Düzen taç takıyor yosma karıya, Suçlu azat olmuş girmez sorguya, Nefsini görmeze yorma be hocam. İnsanlık bozuldu kötü düzende, Korku el değişti artık kenede, KANBER’ e uyup, ta dönme genede, Peşine gelmeze cenneti verme be hocam. Kanber GÜRBÜZDAL

Kalemin bizlere emanet kaldı.
katil itler seni sustu sanmasın.
namertlrer meydanı boşluk biliyor.
ugur mumucu davan bitti sanmasın.

Gazeteni bize miras eyledik.

Ben kendi derdime düşüp ağlarken, Beni bir bakışta yaktı gözlerin, Bir sonsuz hayale geçip dalarken, Gökte yıldız gibi aktı gözlerin. Mecnun gibi çöle dalıp gezerken, Aslıya Kereme destan yazarken, Gelecek bahtıma umut gözlerken, Yönümü çıkmaza soktu gözlerin. Kaderime küsüp isyan ederken, Sevdamı bulmaya dilek dilerken, Kanber bu hayattan solup giderken, Sineme bir ateş çaktı gözlerin. Kanber GÜRBÜZDAL