Hapisteyim Duvarsız Şiiri - Sami Demirkol

Dünü iki avucumla tutup,
Olan gücümle attım geriye.
Neler varsa hepsini unutup,
Yeni bir gün bekledim hediye.

Kayboldum, durdum zamansız, hiç de;
Bir ateş yanar, sönmez ki içte.
Ayrılık ateşlerini içte,
Küçük umut; sonsuz ikramiye.

Çok zaman hapisteyim duvarsız,
Çıkmaz yol, dikenli, hem de arsız.
Herkes birbirinden duyarsız,
Suç belli; sevmektir ölesiye.

Şafakta astılar umudumu,
Voltam neden bulur uçurumu?
Dört duvar gariplerin yurdu mu?
Cevapsız soru: nedendir, niye?

Yürekten yemişim prangayı,
En ala zehirden beter çayı.
Unuttum artık seneyi, ayı,
Rüyamda ismini diye diye.

– SAMİMİ