Kamil Çağlar Şiirleri - Şair Kamil Çağlar

insanı Kamil bilirdim
ham yemeyince
hamını olmuşunu aramam
dost demeyince
kuşlar göçüp gitse de
acıtmaz bileni

İnsan!

insan olduğunu hatırlıyor “insan”
ve bir hevesle uzanıyor
şimdiye kadar elde edemediklerine..

katman katman sır olsan, vah sır olsan
taş taş örülmüş surlar arkasında.
yine de bulur seni korktukların,
araya araya mecnun misali!

diyar diyar yol gitsen, vah bir kaçsan

yüzünü yere kapatmış, parmakları titriyor
hayallerinden kaçıyor, zihninden korkuyor!
geçmişin esintisi dizlerinin bağını çözüyor...
gerçeği seçti, gerçeğin acısına katlanmayı
dünün yalnızlığıyla bugünün dansına rağmen!
düşünceler, iliklerinde yuvalanmış ıssızlığı,

Senden her ayrılışımda,
dolmuş gözler bırakıyorum arkamda.
İstanbul;
Kaderim yazıldı, sıkışık sokaklarında..

Yine bir ayrılış akşamında,

Biraz öyle istedim,
Beklemenin zorluğunu yaşamak..
Biraz da özendim doğrusu!
Yaşadığım yıllara inat..

Ne kadar korkutsan da

varsın bulunmasın cesedim
cenazeme omuz konulmasın..
ağıtlar yakılmasın düşüncesizce
varsın kılınmasın namazım
selamsız gelen de benim, giden de
varsın sarılmasın, kolum kanadım..

emsalin dikme tülde oyalanmış dantel gibi
ya sonradan gelmiş, ya sonradan eklenmiş!
biraz kenarından açıver de görülecek gibi
ha gözlerin görünmüş, ha görünen gölgenmiş!

23.06.2024 / 12.20

kırmızı şalına takıldı,
açıldı gözlerimin nûru, endâmın şânına !
fakir, ûdinin mızrabını izlerken,
ûdi bestenin ızdırabını çekerdi o ara..
birkaç perde arasında, baktı ki nazlı nâme
o iç çekişle denk geldi cânıma;

zorda kalmışız sorgulu 'ansızın'larda
'zaten'le başlayan cümlelerden utanmışız!
zihnimizde tutuşmuş bir 'umut'suzluk
dar sokakların başında kalmış 'anılar'ımız..
'biriktir'ilmiş ne varsa saçılmış önümüze
'elveda' dediklerimizle, yeniden başlamışız!