Kâlu Belâ’dan Beri Şiiri - Sevde Kocaman

Bir seher vakti ilişti ruhum zamana,
Sanki Kâlu Belâ’dan kalmış bir sızıdır içimde taşıdığım bir sen
Ne bir isim biliyorum sana dair,
Ne de yüzünün hangi mevsime benzediğini.
Lakin yüreğim
Asırlardır seni tanıyormuş gibi ürperiyor.

Ben seni beklemiyorum artık;
Beklemekten öte bir hâl bu.
Bir duanın semaya varmadan evvel
Kaderde kabul oluşu gibi…
Sessiz, derin ve mukadder.

Göğsümde büyüyen bu his
Bir aşk mıdır bilmem,
Belki de ruhun ezelde verdiği sözü
Dünyada yeniden hatırlayışıdır.
Bazı geceler
Ayın hâlesine bakarken bile
İçime tarifsiz bir vuslat düşüyor.

Ey henüz bilmediğim yüz,
Bir gün hangi şehirde çıkarsın karşıma?
Hangi lâhza gönlüme mühür olur sesin?
Bilmiyorum.
Fakat inan bana,
Ben seni ilk gördüğüm gün değil,
İlk ruhunu ruhumda hissettiğimde seveceğim.

Belki bir gün bir çınarın gölgesinde otururuz ,
Rüzgâr eski zamanlardan konuşur bize.
Sen fark etmezsin ama ben susarım;
Çünkü bazı hisler dile gelmez,
Sadece kalbin en tenha yerinde inceden bir sızı gibi hissedilir.

Ve o vakit anlarım:
İnsan bazen bir ömrü,
Hiç tanımadığı bir ruhun hasretiyle geçirirmiş.
Kimi aşk gözle başlarmış,
Kimisi ise
Kâlu Belâ’dan beri sürermiş.