Kalbine Dön Şiiri - Yücel Özkü

KALBİNE DÖN
Her sabah yeniden uyanır ömür,
Kimi gün güneşle, kimi gün yağmurla.
Yorulsa da kalbin, incinme;
Umut, en çok küllenmiş düşlerde yeşerir.

Kırılmak, eksilmek değildir.
En derin kökler fırtınada tutunur.
Söndürme içindeki sessiz ışığı;
Her gecenin bağrında bir şafak uyur.

Merhametle dokunduğun eller gibi,
Bir gün kendi kalbine de dokun.
Çünkü en derin sızılar,
Söylenmeyen sözlerde çoğalır.

Kimse tamam değildir bu yolda.
Hepimiz biraz rüzgâr, biraz yalnızlık taşırız.
Yeter ki kalbin kararmasın;
İnsan, en çok kalbine döndüğünde yeniden çiçek açar.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Temmuz 2026/19:24