Kendime Sakladığım Yarım Cümle

Kendime Sakladığım Yarım Cümle
​Yarım kalmış bir geçmiş,
Yarını olmayan bir gelecek...
Yarım kalmış bir hayat, sahte gülüşler;
Paramparça bir kalbin ardında,
"İyiyim ben" denilen o dürüst yalanlar
Ve içinde boğulduğum bu kuru kalabalık...
​Kendimi kaybettim bir gün, en kalabalık yerde;
Kimse fark etmedi, çünkü yüzüm gülüyordu.
Oysa içimde sessizce bir "ben", vedalaşıyordu dünyayla...
İnsanlar geçiyor hayatımızdan;
Kimi bir tren gibi, hiç durmadan ve bakmadan...
Kimi bir yağmur gibi, ıslatıp içimizi,
Geçip gidiyor ardından kendi mevsimine...
​Ben ise hep birini bekledim,
Gelmeyeceğini bile bile...
Kapı çalacak sandım bazen, çalan sadece rüzgâr oldu;
Telefon çalacak sandım, çalan yalnızlığımdı.
Ama vazgeçmedim beklemekten,
Çünkü umudun adı "sen"di...
​Zaman öğretti bana her şeyin bir sonu olduğunu,
Ama kalbim hâlâ inadına bazı vedaları kabul etmiyor;
Unutmak yerine, umutlanıyor imkansızlığına.
Yine de o tek bir yağmur damlasını gören,
Kuru toprakta inadına açan çiçekler var kalbime güç veren...
Her gün yeniden doğan güneş, umutlandırıyor yarınlara.
​"Unut" dedikçe içim, "kıştan sonra bahar var" diyor.
"Unut" dedikçe, "gecenin gündüzü, bugünün yarını var" diyor.
Bilmiyor ki; bu dünyada tek başınasın artık...
Tek başınasın bunca kalabalık arasında;
Dünya senin için artık tamamen sessiz bir yer...
​Çünkü bazı insanlar bitmiyor, sadece sessizleşiyor.
Ve bazı sevgiler ölmüyor, sadece içimize gömülmeyi seçiyor.
Eğer bir gün, bir yerde karşılaşırsak, tanımazlıktan gelme;
Çünkü sen, benim en çok kendime sakladığım o yarım cümlemsin...
Ve biliyorsun; bazı cümleler, tamamlanmayı değil,
Sadece anlaşılmayı bekler...