Kalbin umudu Şiiri - Cengiz Doktor

Kendime Sakladığım Yarım Cümle
Yarım kalmış bir geçmiş,
Yarını olmayan bir gelecek,
Yarım kalmış bir hayat,
Sahte gülüşler,paramparça bir kalbin ardında
İyiyim ben denilen yalanlar
İçinde bulunduğum kuru kalabalık.
​Kendimi kaybettim bir gün, en kalabalık yerde;
Kimse fark etmedi, çünkü gülüyordum.
Oysa içimde sessizce bir "ben" vedalaşıyordu dünyayla.
İnsanlar geçiyor hayatımızdan;
Kimi bir tren gibi, durmadan ve bakmadan...
Kimi bir yağmur gibi, ıslatıp içimizi,
Geçip gidiyor ardından kendi mevsimine.
​Ben ise hep birini bekledim,
Gelmeyeceğini bile bile.
Kapı çalacak sandım bazen, çalan sadece rüzgâr oldu,
Telefon çalacak sandım, çalan yalnızlığımdı.
Ama vazgeçmedim beklemekten,
Çünkü umudun adı "sen"di.
​Zaman öğretti bana her şeyin bir sonu olduğunu,
Ama kalbim hâlâ inadına bazı vedaları kabul etmiyor;
Unutmak yerine, umutlanıyor imkansızlığına.
Yine de yağmur damlasını gören kuru toprakta açan çiçekler var,
Kalbime güç veren...
Her gün doğan güneş, umutlandırıyor yarınlara.
​"Unut" dedikçe içim, "kıştan sonra bahar var" diyor.
"Unut" dedikçe, "gecenin gündüzü, bugünün yarını var" diyor.
Bilmiyor ki; bu dünyada tek başınasın artık,
Tek başınasın bunca kalabalık arasında.
Dünya senin için artık sessiz bir yer...
​Çünkü bazı insanlar bitmiyor, sadece sessizleşiyor.
Ve bazı sevgiler ölmüyor, sadece içimize gömülmeyi seçiyor.
Eğer bir gün karşılaşırsak, tanımazlıktan gelme;
Çünkü sen, benim en çok kendime sakladığım yarım cümlemsin.
Ve bazı cümleler, tamamlanmayı değil,
Anlaşılmayı bekler.