Kıyamet Şiiri - Cengiz Doktor

​Şimdi ben bu acıyı nasıl anlatayım?
Acıdan öte, bir ölümdün baş ucumda.
Hâlâ yutkunamıyorum, yüreğim ağzımda...
Senin yazdıklarını görünce,
Gözlerimden yaş değil, sanki yüreğimden kan damlıyordu.
​Ben bu acıyı kime haykırayım?
Kime söyleyeyim, kim anlar ki beni?
Aslında kimsenin anlamasına da gerek yok;
Sen anlamamışsın ya beni,
Seni ne kadar çok sevdiğimi...
​Sevgim mi az geldi sana?
Ben senin için ölürdüm be!
Gözünden düşen bir damla yaş için dünyayı yakardım.
Nereden bilecektim, yananın ben olacağını?
Nereden bilecektim, ölenin ben olacağımı?
​Hani sevmiştin beni?
Hani nefes aldığın sürece sevecektin?
Sahi, sen öldün mü ki?
"Uzakta olsam da severim seni" derdin,
Bense "Uzak dediğin gözün görmediğidir,
Sen sol yanımdasın; elimi uzatsam dokunurum sana" derdim.
​Ne oldu bu sevdaya, ne oldu bu aşka?
İnanmıştım sana; "yaran yaramdır" derdim,
"Sana gelen bana gelsin" derdim.
Şimdi ben bu kalbe nasıl anlatayım gittiğini?
Nasıl inandırayım artık beni sevmediğine?
​Güneşi sana benzetirdim;
Şimdi nasıl anlatayım gözlerime, karanlıkta kalacağımızı?
Sesin dünyanın en güzel ezgisiydi;
Şimdi nasıl anlatayım kulaklarıma, tüm seslere sağır olacağımızı?
​Harflere nasıl söyleyeyim, şiirlerin sensiz kalacağını?
"Dünyaya gönderilen mucizem" derdim sana;
Şimdi ben yarınlara, umutlara nasıl inanayım?
Hayatı senin gözlerinle sevmiştim,
Şimdi ben nasıl yaşayayım?
​Sanki İsrafil sura üfledi o an;
Ben öldüm, kıyamet koptu.
Şimdi bir mahşer yerindeyim,
Gözlerim seni aradı ama baktığım sadece bir boşluktu...
Öylece kaldım yazdıklarını görünce;
Sanki ruhumu çekip aldın bedenimden,
Sana dair tek bir umut bırakmadın bende.