Gece,
pencereyi yarı aralık bırakır;
yağmur kokusu
evin içinde
sessizce yeşerir.
Özlem,
yavaş yavaş
boy atar duvarlarda.
Ben,
yorgun bir çocuk gibi
duvara yaslanırım;
her iç çekiş
ince bir basamak olur;
kalbimin derinlerinde
unutulmuş bir ışığa çıkarım.
İnsan olmak,
bazen
kimse yokken
kalbin o küçücük titremesidir;
gece bile
benim sakin ahımı
dikkatle dinler.
Kayıt Tarihi : 5.06.2026 21:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!