Kalbimin Defteri Şiiri - Serpil Koçar

Kalbimin Defteri

Hayat bir tuval gibi gerildi karşıma,
üzerine seni çizdim, silmedim.
Aşk biraz kumardı belki,
Ama ben gururumu bırakıp seni seçtim.
Kalbimin defterine adını yazarken
ellerim titredi.

Çünkü insan en çok sevdiğinde
Bütün zırhlarını sessizce çıkarır.
Ben, sana karşı hiç saklanmadım.

Zaman zaman tufanlar koptu içimde,
Şehirler tarumar oldu,
Geceler esrarengiz ve dilsizdi;
Ama her yıkımın ortasında
Aklıma senin duruşun geldi.

Sen…
Dağların vakur aslanı gibi güçlü,
Omuzlarında güven taşıyan bir adam.
Bakışların bir muamma kadar derin,
Ama kalbin bana açılan bir liman.

Bir akşam Kız Kulesi’ne bakarken
Martılar denizin üstünde dönerken
İçimden tek bir dilek geçti:
Gerçekten sarılmak sana.

Gölgeler değil…
Ellerim omuzlarına değsin,
Yüzüm göğsünde huzur bulsun,
Kalbim kalbine yaslansın.

Defterimin arasındaki o mor menekşe,
Benim kırılganlığım değil
Sana uzanan tutkumun sessiz ama sarsılmaz nişanıdır.

Sarılsam sana,belki ağlarım.
O gözyaşı hüzünden değil;
Seni bulmuş olmanın
Sana ait olmanın sevincinden olur.
Sen güçlü bir adam gibi yürürken hayatta,
Ben içimde seninle büyüyen bir kadın oldum.
Yanında daha cesur,
daha gerçek,
daha ben…

Kalbimin defterine
Adını yazdım ilk sayfasına
Bu özlem yenilgi değil.
Bu bekleyiş,
Gerçek bir kavuşmanın sabrıdır.

Ben,
Dünya yıkılsa bile senin kollarında
Kendimi tamamlanmış bulurum sevgilim
Seni çok seviyorum ömrüme ömür katanım.