Kalaylı Güğüm Şiiri - Kasım Kobakçı

Bakır ustasının elinden çıkmış,
Kalaylı gövdesi parlar dururdu.
Ateşin üstünde canından bıkmış,
Kaynayan suları çağlar dururdu.
*
Kıvrımlı boynuyla bir kuğu gibi,
Tutar ocağın en sıcak yerini.
Sobanın üstüdür tahtı, nasibi,
Kimseye vermezdi asla serini.
*
Şarkılar söyleyip fokurdarken o,
İçinde demlenir en tatlı anlar.
Gönülden gönüle dokunurken o,
Kadrini bilemez çaysız kalanlar.
*
Dışarıda tipi, kar savururken,
İçeride sıcak bir dost olurdu.
Kuzine üstünde su kaynatırken,
Muhabbet bağında tahtı kururdu.
*
Bardağa dökülür incecik yoldan,
Buharı tüterken cam buğulanır.
Misafir gelince sağdan ve soldan,
Güğümün şöhreti dilden dolanır.
*
Zamanla karardı altı islendi,
Kulpuna bez sarıp öyle tuttular.
Yıllar yılı hep o suyla beslendi,
Yorulduğunu da hep unuttular.
*
Sabahın köründe ilk o uyanır,
Gözünü açana selam çekerdi.
Bütün gün ateşin kahra dayanır,
Susuz kalanlara şefkat dökerdi.
*
Bazen de hamamda dökünmek için,
Taşırdı suyu o yorgun kollarla.
Temizlik vaktinde arınmak için,
Giderdi banyoya uzun yollarla.
*
Şimdi çaydanlıklar aldı yerini,
Parlak çeliklerden makineler var.
Unuttuk güğümün o değerini,
Ocağın başında kaldı anılar.
*
Gövdesi mühürlü, nakışlı bazen,
Bir gelin misali süzülür durur.
Çeyiz sandığında köşede gezen,
Eskimiş yıllara üzülür durur.
*
Eğer konuşsaydı neler derdi kim,
"Yandım aman yandım indirin beni!"
Sanki bir bilgedir, sanki bir hekim,
Şifalı sularla sardı bedeni.
*
Kapağı titrerdi suyu taşarken,
Odayı saran bir koku var idi.
Kışın karlı dağlar yolu aşarken,
Evin direğiydi, vefalı yardi.
*
Tepsinin yanında boynu büküktü,
Bardaklar dizili bekler etrafta.
Evin her işinde en büyük yüktü,
Şimdi ise garip, sessiz bir rafta.
*
Gece karanlığı çöktüğü anlar,
Ateşi sönse de sıcak kalırdı.
Uykuya dalarken evde yatanlar,
Kalan son suyuyla abdest alırdı.
*
Ey kalaylı güğüm, eski yoldaşım,
Seninle ısındı üşüyen eller.
Şiirime konu oldun sırdaşım,
Seni anlatmaya yetmiyor diller.