Kalabalıkların Rüzgarındasın

Gözlerinin kıyısında kendime ait bir yer aradım;
belki o gözlerden kalbine inen bir yol bulurum diye,
oysa sen kalabalıkların rüzgârına karışmış,
uzak bir şarkıydın benim için.
Nakaratı canımı acıtan bir şarkı.

Ben, kurduğun en ufak bir cümlenin derinliğinde,
ömürlük bir anlam ararken,
Sen, dost sesleri arasında kendinden geçmiş
bir yalnızlıktın aslında.
Yalnızca sevmeyi başka dillerde öğrenmiş,
sevilmeyi henüz tatmamış bir yalnızlık..

Ben, her sabah, içinde bulunduğun yalnızlığın ışığından sıyrılıp,
her gece bana dönmeni bekleyen bir ay ışığıydım aslında;
gecelerin tek dostu,
yalnızların tek limanı olan..

Sen ise her yöne yetişmeye çalışan
yorgun bir gökyüzüydün,
huzurumu fark etmeyen,
dinginliğimden kaçan..
seni anlamadığımı zanneden.

Belki zaman, ellerimizde usulca eriyen bir buz gibiydi,
soğukluğu yakan ama tenimizin sıcaklığında eriyen..
belki de geri dönüşü olmayan bir yoldu..
ıssız ve meşakkatli.

ama ne var ki
o an’da kalıp tadını çıkarmak varken o heyecanların,
sen başka tatları keşfetmek için yol aldın,
aramızdaki mesafeyi açtın,
belki bilerek,
belki de bilmeyerek,
bilmiyorum...
bu süreçte anlayamadım çünkü seni..

Belki sen, kalabalıklardan bana uzanan yolu bulursun;
Belki ben, bekleyişin içindeki umudu
incitmeden yürürüm.

yüreğimdeki küçücük umut ışığında bile saklıydı,
yüreğimdeki sana uyanış,
kalbimdeki sabırlı bekleyiş ..

sevda sadece aynı semaya bakmak mıydı;
yoksa birbirinin gökyüzünde yıldız olmayı öğrenmek mi?

iki yürek arasındaki uzaklık ne demekti?
yan yanayken ince yağmur altında ıslanıp,
çiy tanesinde saklı aşkı yudumlayamamak mıydı?
ya da anlaşılamamanın derin hüznü içinde,
zamanın sabırlı ellerinden kaymak mıydı??

Sahi, İki yürek arasındaki mesafe neydi ölçülebilir miydi?
bir tek özlem mi bilirdi,
iki kalbin birbirine ne kadar uzak olduğunu?