Kafi Gelmiyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüce dağların arkasında gün doğar,
Mavi gökyüzünden inen serin sular,
Gönülde yeşeren umut ağaçları,
Kafi gelmiyor insanoğlu nefsine.
*
Uçsuz ovalarda durmadan koşanlar,
Göğün yüzündeki o parlak yıldızlar,
Çağlayan nehirlerin serin coşkusu,
Neden asla doyurmaz açık gözleri.
*
Esen serin rüzgarın sesi kafidir,
Yemyeşil ağaçta ötüşen o kuşlar,
Dala konan arının o tatlı balı,
Bu insan kıymetini neden hiç bilmez.
*
Geceleri ay şavkı vurur denize,
Gökyüzünde parlayan ayın ışığı,
Değersiz ihtirası doyurmaz asla,
Ruhları asla kanmaz büyük mülklere.
*
İlkbahar çiçekleri açarken kırda,
Dostların gülümseyen tatlı yüzleri,
Zafere ulaşmak uğruna yitenler,
Kıymet bilinmezse çok büyür acılar.
*
Dala tutunan sarı yaprak düşmeden,
Ovadaki sular kuruyup gitmeden,
Güneş ufuklarda yavaşça batmadan,
Yürekte büyüyen sevgiyi koruyun.
*
Sonbahar ayında dökülen yağmurlar,
Akan zamanın akışını izleyin,
Sayfalar dolusu yazılan şiirler,
İçimizdeki derin hissi besliyor.
*
Yüksek tepelerde bulunan karlara,
Avcının peşinde koştuğu avlara,
Açlığın insanı ittiği yollara,
Bakınca yüreğim sızlıyor derinden.
*
Soğuyan havada titreyen çocuklar,
Sıcak yorganların altında yatanlar,
Gökyüzü karayken uyuyan insanlar,
Kimileri toktur aç kalır kimisi.
*
Müziğin ritmiyle oynayan aşıklar,
Gönülden gönüle uzanan akımlar,
Sözlerin gücüyle kurulan bağlarda,
Minnetle dolacak aydınlık yarınlar.