Kafes Şiiri - Sevde Kocaman

Göğsüm mahkûm kalmış kuş misali bir kafeste,
Öyle bir zindan ki bu, acısı sızım sızım derinde;
Zindandan beter bir dünya var şimdi içerimde.
O zindanın acısı ki derinden de derinde..

Çırpınan ruhumun sesi kesilirken bu kafeste ,
Ölüyor o yaralı kuş, işte tam son nefeste.
Şimdi o kafes boş, içerisi mutlak sessizlik,
O kadar derin bir sessizlik ki
Sessizlik içinde sessizlik...

Artık ne bir çırpınış var ne de ince bir ses,
Acının en doruklarından dökülen bu kimsesizlik...
Can çekişen bir ruhun bıraktığı tüm bu yalnızlık ,
Asılı kalır bu mısralarımda, hapsolmuş o kafeste.