İyi Ki Gitmiş Şiiri - Kasım Kobakçı

İyi ki gitmiş, dedim içimden,
Sen, yaşadığım en büyük yanılgıydın.
Sen yokken, resim yapmak,
Ve şarkı dinlemek, yaşamımın amacı ve değeri oldu.
*
Evet, resim yapmaktan bahsediyorum.
Şaşıracaksın biliyorum,
Resimden, nefret ettiğim için,
Kaç kez, atölyeden kaçtığımdan bahsetmiyorum bile.
*
Hatırlıyor musun,
Birlikteyken,
Ressamların aptal,
Olduklarını konuşurduk.
*
Her zaman, faydasız insanlar derdim,
Salaklar derdim.
Duygusunu, sevdiğine anlatamayınca,
Neden gidip, tuvale yansıtsın ki?
*
Şimdi, kendimi sorguluyorum,
Çünkü onlar, aslında bilgili insanlar,
Biz değiliz.
*
Duygularımızı sergiledikçe,
Başka insanların gözünde,
Bize olan, hayranlık azalıyor,
Sevgiyi gördükçe, aslında bizden uzaklaşıyor.
*
Akıllı olan onlar,
Çünkü duygularını, gösterişe dökmezler, korurlar,
Sonra, tuvallerine şunu çizerler:
Sevgiyi, yüreklerinde taşıyanlar ve sevdiklerini yanlarında tutanlar,
Gerçekten, huzuru hak ederler.
*
Her neyse, onu da boş ver.
Ressamlar hep hayatımızda,
Yaşadıklarımızı, nereden bilirler?
Bana da oldu,
Onlar, her zaman böyle insanlar oldular.
*
Çünkü onlar,
Çektiğimiz tüm ızdırabı,
Kendi içlerinde hissedenlerdi.
Ama asla vazgeçmediler.
*
Bugün, yürürken aklıma geldin.
Seni, bir sersem gibi düşünüyordum,
Yolun ortasında, kahkahalar atıyordum.
Bu, farklı bir şey.
*
Aniden, dostunu gördüm,
Gülüşün, yeniden belirdi gözlerimin önünde,
Sanki, oradaymışsın gibi,
Birden kalbim tuhaflaştı.
*
Ne olduğunu anlamadım,
Açlıktan bayılan, bir köpek gibi tedirgin oldum.
Derin bir soluk alarak, eski halime döndüm.
*
Neyse, bu kadar saçmaladığım yeter,
Sonuç olarak, iyi ki ayrıldık,
Elveda, bir daha karşılaşmamak dileğiyle.