Itır Kokulum Şiiri - Halil Kumcu

Öyle derin ki içimdeki bu sonsuz özlemin,
Dilim lal oldu, artık ettiğim tek duam sensin.
Koca bir boşluğun ortasında kalmışım yapayalnız;
Gel artık, gel ki bu yarım ömrüm ömrüne eklensin.

Yine o bitmek bilmeyen vuslat saatindeyim,
Hayalin bir rüzgâr gibi gözlerimden geçiyor.
Kara gecelerimin o dertli, o kara sevdası...
Şu hasret kırıkları her nefeste içimi acıtıyor.

Sus ey gönlüm! Kış bahara dönünceye kadar sabret,
Zaten kor ateşler içinde yüreğime hasretle düştün.
Ben, ben olmaktan çoktan vazgeçtim sevgili;
Kendi kalbimi senin kalbinle aynı hizaya getirdiğim gün.

Burcu burcu ıtır kokulum benim,
Ruhuma damla damla, sızım sızım aktın.
İnan ki sensiz aldığım nefes bile haram bana;
Bu duyduğun bir çığlık, bu içimde yanan bir yangın.

Şimdi bütün saatleri kırdım, zamanı sende dondurdum;
Gitsen de kalsan da içimde bir kördüğümsün...
Adını ıtır çiçeklerinin yaprağına yazdım;
Sen benim hem yaşadığım, hem her gün öldüğümsün.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Özlemin öyle derin ki; kelimeler yüzmeyi bilmez orada.
•Duam sensin dedim; göğe değil, kalbine açtım ellerimi.
•Hasret kırıkları cam gibi; topladıkça kanatır.
•Kalbimi kalbinle hizaladım; ritmimiz tutmadı.
•Özlemek ağır bir ibadet; sevdiğin bilmezse boşa gider.

28 Eylül 2019 / Cumartesi / Ankara