Seninle Yaşlanmak İsterim Şiiri - Seyran ...

bir gün
ikimizin de yüzünde uzun çizgiler birikecek
aynı yağmurlardan geçmiş
aynı geceye sığınmış insanlar gibi duracağız

sen pencereden dışarı dalacaksın
ben sigarası unutulmuş bir akşam gibi
yanında susacağım
çünkü insan en çok
birinin yanında susabiliyorsa yorulmuyordur hayattan

ellerin eskisi kadar telaşlı olmayacak belki
saçlarına ağır bir kış çökecek
ben yine de seni
ilk defa kaybolmuşum gibi seveceğim
öyle gençlik hevesleriyle değil
içine yerleşmiş derin bir hüzünle
bir şehri sever gibi
bir sürgünü bekler gibi

bir gün bana
“çok yoruldum” diyeceksin belki
ben hiçbir şey sormayacağım
çünkü bazı acılar
anlatılırsa hafiflemez
yalnızca insanın sesini yaşlandırır
ben senin yaşlanan sesini de seveceğim
geceleri uykusuz bırakan iç sıkıntını da
aynı cümlede kırılışını da

balkonda unutulmuş saksılar gibi olacağız sonra
biraz suskun
biraz rüzgâr yemiş
ama hâlâ hayata dönük
sen bazen dalıp gideceksin uzaklara
ben gözlerinin içindeki o eski kalabalığı göreceğim
kimsenin bilmediği kırgınlıklarını
avuçlarının çizgilerinden okuyacağım

dışarıda dünya dönecek yine
kalabalıklar birbirini yanlış anlayacak
trenler geçecek uzak istasyonlardan
yağmur paslı balkonlara düşecek
biz
aynı hayatın içinde
birbirine geç kalmış iki yalnızlık gibi
yan yana duracağız

gecenin bir vakti uyanıp
yanında nefes alışını dinleyeceğim bazen
ölümün bile bozamadığı
küçük bir huzur olacak bu
ve insan yaşlandıkça anlıyor
bazı sevgiler sönmez
yalnızca küllenir
bir lambanın odada kalışı gibi
bir şarkının içte sürüp gitmesi gibi

ve bir gün
ellerimiz yavaşça birbirine benzediğinde
aynı aynada çoğaldığında yüzümüz
kimse bilmeyecek
ne çok şey atlattığımızı
ama sen anlayacaksın
benim neden bazen gece gibi sustuğumu
ben anlayacağım
senin neden gözlerini kaçırarak sevdiğini

çünkü aşk dediğin şey
bir ömür birbirinin yarasını taşımaktır biraz
ve insan
en çok da
birlikte yaşlandığı kişiye dönüşmektir yavaştan.
S.GÖL