İstanbul gibisin

İSTANBUL GİBİSİN

İstanbul gibisin...

Bir yanın sabah ezanıyla uyanan umut,
Bir yanın geceye karışan hüzün.
Sana her baktığımda,
Bin yıllık bir hikâyenin içinde kayboluyorum.

İstanbul gibisin...

Bir yanın Boğaz kadar engin,
Bir yanın dar sokaklar kadar gizemli.
Sana ulaşmak istedikçe,
Bir vapur düdüğü kadar yakın,
Bir ufuk çizgisi kadar uzak kalıyorsun.

Gözlerin...

Galata Kulesi'nden görünen akşam gibi.
Bakmaya doyamıyorum.
Her bakışında başka bir renk,
Her gülüşünde başka bir mevsim saklı.

Sesin...

Martıların denize karışan çığlığı gibi.
İçime işliyor.
Bir çay buharı gibi usulca yükseliyor,
Kalbime sessizce yerleşiyor.

İstanbul gibisin...

Kalabalıksın ama yalnızsın.
Herkes seni görüyor,
Ama seni gerçekten anlayan kaç kişi var?

Ben seni,
Sadece yüzünle değil,
Suskunluğunla da sevdim.

Yağmur yağınca seni düşündüm.
Islanan kaldırımlarda adını aradım.
Her damla,
İçimde büyüyen özlemin sesi oldu.

Akşam olunca ışıklar yandı.
Şehir güzelleşti.
Ama ben,
Sen olmadığın için
Hiçbir manzaraya tamam diyemedim.

İstanbul gibisin...

Bir köprüsün iki kıta arasında.
Ben bir yakanda kaldım,
Sen öte yakada.
Aramızda yalnızca deniz yoktu;
Söylenemeyen sözler,
Yarım kalan hayaller de vardı.

Bazen Eminönü gibi telaşlısın,
Bazen Üsküdar kadar dingin.
Bazen Kız Kulesi kadar ulaşılmaz,
Bazen eski bir semt kadar sıcak...

Sana her gelişimde
Kendimi biraz daha buldum.
Senden her ayrılışımda
Kendimden biraz daha eksildim.

İstanbul gibisin...

Ne kadar anlatmaya çalışsam eksik kalıyorsun.
Şiirler seni tarif etmeye yetmiyor.
Kelimeler,
Gözlerinin derinliğinde kayboluyor.

Belki sen de farkında değilsin.
Bir şehri sever gibi sevdim seni.
Sokak sokak ezberledim gülüşünü.
Yüreğimin en güzel yerine
Adını yazdım.

Şimdi hangi kıyıya baksam,
Senden bir iz görüyorum.

Hangi vapur geçse önümden,
İçimden bir parça senin peşinden gidiyor.

Ve biliyor musun...

İstanbul nasıl ki
Bir kez görenin yüreğinde iz bırakırsa,

Sen de öyle kaldın bende.

Ne zaman unuttum desem,
Bir martı sesi getiriyor seni.
Bir çay kokusu,
Bir yağmur akşamı,
Bir gün batımı...

Hepsi seni anlatıyor bana.

İstanbul gibisin...

Hem kalabalık,
Hem yalnız...

Hem masal,
Hem gerçek...

Hem kavuşmak kadar güzel,
Hem ayrılık kadar acı...

Ve ben...

Seni sevmeyi,
İstanbul'u sevmek gibi öğrendim.

Ne kadar uzak olsan da,
Ne kadar ulaşılmaz görünsen de,

Kalbimin en güzel kıyısında,

Hep sen varsın.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ