İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Sevmek oyununu
İki kişi oynardık
Bilirsin
Üçüncü kişi karışınca
Bozulurdu kurallar
Oyun bozulurdu

Kem küm etti
Sonra silindi buzlar
Çakının altındaydı iki gözüm
Mavisi yerdeydi gökyüzünün
Sonra bir güvercini gördüm
Tel örgülerin ucunda

yüreğini kahreden anılar kahrolmalıdır
sadece gençliğin hesaplaşmamalı
yüreğinle
o zaman biter çelişkiler
huzur bulur ruhun
gerçekleşir

dimdik duracaksın biliyorum,
gözlerin gözlerini hapsedecek haramilerin
ruhunda mağrurluğu volta atacak külhanbeylerin
ellerin efeler gibi ince ince yazacak kaderi
ve bir zebek gibi çökeceksin ihanetin üstüne
dimdik duracaksın

Gülüşünde
Kıvrılınca
Yanağında ki çizgiler

Can
Bir serçenin

Seni arıyorum hergün her yerde
Bazan bir akşamda bazan seherde
Meçhule gittiğim şu son seferde
Bana bir selamı verirsin diye

İçimde huzur var bitti savaşlar

yanlızlığını hissettiğinde
ve ağladığında yanlızlığına
kaçmak istediğinde bu şehirden
kaybolup gitme ufukta
bir yıldız gibi sessizce
karasız kaldığında

Yaramaz bir çocuk
Ve topaç çeviren güçtür
Yaşamın kendisi
Tekrarlanan
Yanılgının
Çocukluk halidir

Harıralar ıslattı yine
Gözlerimi bu akşam
Bir düş gemisine binip
Eskileri yaşadım
Deniz o eski deniz
Ben o eski ben

Sevda Gülüm...

Seni sevmekten usanmadım. Ben sana dokunamadığım saatlerden, senin yanında olamadığım anlardan, senin sesini duyamadığım dakikalardan, senin gözlerine bakamadığım mevsimlerden, senin ellerini tutamadğım aylardan, senin dizlerine yatamadığım günlerden, senin kokunun sinmediği yıllardan, senin varlığının damgasını vurmadığı haftalardan usandım.


Sevda Çiçeğim...