İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

İniverdi göklerden
Bir yavru huma
Sızıverdi türküden
Garip ruhuma
Yüreğim gelin oldu
Bedenim kuma

Toprak ter kokuyordu. Nefesim tütün. Kurşunlar zıp zıp diyerek toprağı öpüyordu. Makinalı tüfek sesleri yürek çığlığı kadar acıtıyordu ruhumu. Sağımdaki solumdaki aslanlar birer fidan gibi düşüyordu kara toprağın bağrına. En son ben düştüm. Menzile çok az kala. Üşüyor muydum?
Asla.
Korkuyor muydum?
Ne Mümkün.
O gün benim bayramımdı. Kanım kanına karıştı şehit atalarımın. Toprağım toprağına kavuşacak birazdan. Ve üzerimde al güller ve beyaz zambaklar açacak.
Özgür ve bağımsız rüzgarlarla savrulan...

Seviyorum gözlerimde ışıltılar
Uçuyorum kanatlarımda umutlar
Seviyorum dudaklarımda şarkılar
Yaşıyorum gönlümde bir taze bahar

Ah bu sevgiler önce nerdeydi

Dağları istiyordun hep
Kekik kokan dağları
Kenger patlatacaktın
Ve sakız akacaktı
El sürülmemiş taşlara
Ve sen dağları

Dün
Albızın kızı
Yelesinden tuttu
Üşütük korkuların
Sormadan
Yitik mevsimlerimin

Pişmanlıkların dönüşü yoktur
Bilirsin
Hatıralar sonsuzlukta kayıpsa
Ne torpil geçer kader
Geri gidişe
Ne zaman sarıp sarmalar

Nesneler boyutsuzdu ateşsiz yangınlarda
Çiğdem çiçeği bürümüştü acısız ağıtları
Teraziler tek kefeliydi çatışmalarda
Ümitler tükeniyordu eğimsiz yokuşlarda
Silgisiz boyasız bütün resimler
Yanlışları hep yığınlar yapıyordu

Nesneler boyutsuzdu ateşsiz yangınlarda
Çiğdem çiçeği bürümüştü acısız ağıtları
Teraziler tek kefeliydi çatışmalarda
Ümitler tükeniyordu eğimsiz yokuşlarda
Silgisiz boyasız bütün resimler
Yanlışları hep yığınlar yapıyordu

Ne sen beni anladın
Ne ben seni
Yani çıkmaz bir sokak gibiydik
Her kavuşmamızda
Oysa
Gözlerin

Bebeğim ağlar
Ben uzaktayım
Yetişemedim
Koklayamadım
Kıyamadım ona
Gözyaşlarına