İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Verdi yedi yıl önce hemşireler elime
Büyütebilmek için döküldüm lime lime
Sahip olması için irfan ile ilime
Yavrumu teslim ettim nur yüzlü muallime

Bir eylül sabahında başladılar talime

Mısralarımda saklıdır duygularım
Yaşamım ve umutlarım
Sevdalarım özlemlerim
Korkularım gizemlerim
Tutunduğum dal
Okşadığım çiçek

Çözmüş saçlarını buğdaylar
Düğün mü var tırtılların yasında
Bu yalpalayarak gelen yağmur
Kudüs çöllerinde mi
Mistik havalarda piştik yufka ekmekle
Hürriyet ayinleri dolduruyor günümüzü

Sanırsın ki geceleri bitirince sabah senin olacak. Oysa bilmezsin ki her gecenin bitişti başka bir gecenin başlangıcıdır. Sonsuz acılara gebe. Yaşanmamış ızdıraplara kundaklık edecek.

Güneş çoktan sönmüştür yüreğinde. Mum çoktan tükenmiştir, kandil çoktan kararmıştır gerçeğinde.

Sanırsın ki birkaç damla sahipsiz gözyaşı süzülünce yanaklarından, bahar sana geri dönecek. Oysa bilmezsin ki her damlanın ardından, yeni bir hazan başlayacaktır hayatında. Şarkılar susacaktır plaklarda, çığlıklar ıssızlaşacaktır.

Merhametin unutulduğu diyarlara zulüm unutulmayacak musibetler yağmurları bırakır. Tabanında merhamet olmayan bir dünyanın tavanından zulüm yağmurları dökülür. Merhametin hor görüldüğü dimağlara zulüm en korkunç hayalleri şahmeran kılar.
Merhameti terk eden zulmü terkesine yerleştirir. Merhameti merhum eden zulümden mahrum kalmaz.

Merhametin güneşinden başka hiçbir ışık zulmün karanlığını mum ışığına muhtaç kılamaz. Merhametten nasibini almayan zulümden dersini almaya mahkûmdur. Merhamet yoksa zulüm, sevgi yoksa nefret, güneş yoksa karanlık oluşur. Karanlık gelmez, güneş gider. Karanlığın gücü yoktur. Karanlığın tek gücü güneşin yokluğudur.

Bir delinin merhameti bir akıllının zulmünü yendiği müddetçe hala yaşamak için bir ümit var demektir. Merhamet dilencisi kesilenler zulmün kralı olur.

Bir aşkın vardı/ölürken
Birde tütün yaprakları/ülkemin
Işıklar gelip geçer demiştin/geçmedi
Resimler gelip geçer demiştin/geçmedi
Fırsat çığlıkları atıyordu Azrail/vermedin
Senden ayrılmadı diye üzüldümü bilmiyorum

Karanlık
Esmer teninde ise
Çirkinsin

Gözlerinde mavi bulutlar
Boğuşuyorsa

Karanlık
Esmer teninde ise
Çirkinsin

Gözlerinde mavi bulutlar
Boğuşuyorsa

Su istedinde
Vermedim mi
Irmağımdan
Işık istedinde
Sunmadım mı
Güneşimden

Sabırla anlattın yıllar boyu gerçeği
Bilimdi öğrettiğin her şeyin tek ölçeği
Yaralı bir sincabı kurumuş bir çiçeği
Şefkat ile sarmayı senden öğrendim

Yalanın, yalancının yok demiştin yuvası