İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Düş değirmeninden
Döndü gönlüm
Öpüşün karizması
Aldı beni kulemden
Ta ilk basamağına
Olduğun yerin

Kırmızı bir balondu mutluluk
Yirmi beş kuruş harçlıktı
Bir taze simitti sabahların serinliğinde
Tokalı bir naylon ayakkabıydı giydiğim
Bir bayram sabahı mutluluk

Nedir beklediğin
Hava bu
Deniz bu
Tabiat işte bu
Suçlu toprağın kendisi mi
Yoksa çiğneyen ayaklar mı

Sızlarsa ruhun
Gece geldiğinde
Odanda ki ışıkları yakarak
Parmak izlerine bak
Tuşlarına dokunmadan geçtiğin
O karanlık hayatın

Geceye sığındım
Gündüz düşümde
İhanetle yıkıldığım
Yirmi yaşımda
Yokluğun
Çaresizliğin

Kaynıyorken dünya cahil
Olmak gerek mutlak ehil
Rabbim verir ise mehil
Kuşanalım ilim ile

Yaradanın rahmetiyle

Silemem
Her damlası
Sen
Gözlerimden
Süzülen
Her çizgisinde

Çığlığın
Orta yerinde
Susunca sevda
Susmak için
Yemin edenler de
Konuşur

Dudaklarını çürüt
Isırarak
Şaşırmış gibi
Şakadan
Dantel dantel
Süründür

Koşuyorum
Yıldızlar yok
Sokak fenerleri yok
Bu sokaklarda

Koşuyorum