Yollar gitmekle bitmiyor, kömür gözlüm
İçini karartıyor, asfaltın kömür karası
Kömür gibi mazi vaat ediyor, aşkın
Hasret yine tetikliyor özlemi
Sana olan özlemi
Yenemiyorum bu duyguyu
Bulaşma sevdaya, karanlık bir zindan
Ağırdır sabrı, geçmesi zordur candan
Aşk bir yandan bastırır, ecel bir yandan
Umutlanma vuslata, vaktin varken git
Bekle hırçın sahilde, yakındır son gemi
Çıkardığım ayakkabılarıma döktüm
Günün yorgunluğunu
Ve onları kapının eşiğinde bıraktım
Silmeden tozlu solgunluğunu
Elbise niyetine giyindiğim umutlarımı
Kapının hemen arkasına astım
Çocuk parkı misali geldi dünya bana
İçinde farklı oyunlar ve oyuncaklar içeren
Metafizik objeler hapsoldu bedensel cana
İmitasyon oyunlarla zamanlarını geçiren
Kopyalanırken ahir sayfasına kromozomlu gen
Çok sünepe bir çocuktu, okula devam etmedi
Yoksuldu babası, ideallerini geleceğe itmedi
Kimseye özenip, peşi sıra arkasından gitmedi
Sümükleri akardı sürekli, herkes derdi sünepe
Zengin arkadaşları vardı etrafında, okudu hepsi
Son kez ısıt ellerimi
Avuçlarında
Ve son kez bak
Yeşil gözlerinle
Kalbimin derinliklerine yazacağım adını
Yeşil beyaz renklere hastaydı, şakir
Maç kaybedilince sürekli yastaydı, şakir
Galibiyet anlarında sevinçte ustaydı, şakir
Şakir gibi bir şakir görmedik, emin olun
Düğünü vardı Şakir'in, bir de o gün maçı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!