bir sabah ansızın uyandım
rüyamda görmüştüm gözlerini
tam öpecektim kaldım
tutumuştum küçük ellerini
sonsuz kere haykırdım sevdiğimi
gözlerimden dünya çeklidi önce..
sonra bedenimden ruhum..
ölüm geldi sessizce,orada donakaldım..
bağlandı elim kolum..
unuttum ne yapacağımı.
sanki çok yorgunmuş gibi..
kimi gün dost olur, kimi gün düşman
gönlümde yaşıyor hatıraların..
bazen dert olur,bazense derman
gözümde tütüyor hatıraların
ister bir şiir olsun istersen şarkı
tatsız tuzsuz yalandı dünyam
bu cehennemi cennete döndürdün
gözlerinde yeşeriyor bir yaşam
bu baharın gülüsün sen gülüm
hayat bir vefasız devran
çıkamaz içine girenler
elden akıp geçtikçe zaman
anla-geri gelmez gidenler
mevsimin solar taze çağında
son söz senin dilinden çıktı
gidiyorum elveda diye
bir kısa cümle dünyamı yıktı
unutma şu anı gidipte gelme
bitmiş olur sonsuz sabrım
son kez otur bir köşeye
bir daha düşün gitmeden önce
ben bu aşkı nasıl yıkarım diye
bir daha düşün gitmeden önce
bana bu ümidi veren sendin
bir gün o kalpte bir gün bu kalpte
yolcuymuş gibi divane gönlüm
bir ümit arar bakan her gözde
gezer dolaşır göçebe gönlüm
uslanmadı gitti bir türlü
gönül denen defteri
seninle açtım ilk defa
sevmek denen o şeyi
seninle tattım ilk defa
yaşarken gönlüm umarsız
hayalimdesin bir gelip bir gidiyorsun...
tutamıyorum hiç ellerini senin....
sanki melek gibi göklerde uçuyorsun...
öyle bir yerleşmişsinki gönlüme...
gönlümü atsam yerinde kalıyorsun....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!