İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Evin İçi Sonsuzdur

1827’nin ilkbaharı. Ölüm maskesini
göndere çekiyor Beethoven ve yelken açıyor.

Avrupa’nın yel değirmeni taşları öğütüyor.

Evrenin ışığıyla oynuyorsun her gün.
Sen, çiçeğe ve suya gelen minicik konuk.
Her gün bir salkım gibi ellerim arasında
ezdiğim o beyaz küçük baştan daha fazlasın sen.

Benzemezsin kimseye verdim vereli sana gönlümü.

Ve böyle dans etmiştik: annelerimizin
beyaz elbiseleri dökülürdü ayaklarımızdan, Ağustos sonu

ellerimizi koyu kırmızıya döndürürdü. Ve böyle sevmiştik:
votkanın beşte biri ve tavan arasında bir ikindi, parmakların

Soğuk uyanırım.
Sıcağın düşleriyle zenginleşmiş ben
Uyanırım onların tortularına,
Terine, ve yapış yapış bir çarşafa.

Etim kalkanıydı kendisinin:

Gece Vardiyası

Gümbürtüyü sessizleştiren, çarpan,
Bir yürek değildi bu, ki çınlıyordu
Çok uzaklardan, kulaklardaki kan değildi
Herhangi bir ateşi akşam kabullensin diye

Sevenlere güzeldir gece
Yorgun olana taze güçler sunar gece
Gece gösterir bize düşlerimizde
önlememiz gerekeni
ve nasıl yönetmemiz gerektiğini.

Geceye sığındım yeniden.
Kenti geçerken açtı And-dağı gecesi,
açtı müsrif gece gülünü
giyitime karşı.
Kıştı Güney'de.
Kar bir heykel kaidesi kadar yükselmişti,

Geceyle tanışık biri oldum çıktım.
Yağmurun dışında ve içinde yürüdüm.
Çıktım şehir ışıklarının dışına.
En hüzünlü kentin daracık sokağına bakıp durdum.
Geçtim bekçinin yanından
Ve indirdim gözlerimi, açıklama yapmak istemeden.

Gece Yolculuğu

Kaynaşıyor altımızda. Gidiyor trenler.
Astoria Oteli titriyor.
Yatak kenarında bir bardak su
ışıldıyor tünellerde.

Ve bu hayattan umduğunu
buldun mu, her şeye rağmen?
Buldum.
Ne ummuştun?
Umduğum kendime sevilmiş denmesiydi,
Kendimi sevilmiş hissetmekti yeryüzünde.