İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Senin Mithridates’in olsaydım
Karşı koysaydım zehirli bir oka karşı,
Gene de basardın beni bağrına
Vecd olurdu yüreğin
Ama itiraf etmeliyim ki
Şefkatinde biraz garez de yok değil.

Senin toprağından da göçüyorum uzağa,
Amerika, ve kuruyorum titrek meskenimi,
seyahat ediyorum, şarkı söylüyorum
ve konuşuyorum her gün.
Ve Asya’da, Sovyetler Birliği’nde, Ural’da dinleniyorum
ve yayıyorum yalnızlık ve reçineyle yoğrulmuş ruhumu.

Ak köpük, Mart’ta Ada’da, görürüm
dalganın dalgayla uğraştığını, beyazlığın çatladığını,
okyanusun taştığını dipsiz fincanından,
nasıl da bölünür gök
papazsı kuşların uzun uçuşlarıyla,
ve sarı belirir sonra

Sen Ruhumun Dirilişisin

Sen ruhumun dirilişisin
gerçeklikte esrimem için,
ki dokunur hava bana ateş misali
ve görünür camdan bir deniz gibi;

Sensin

Palyaçoya benzeyen, ellerinin üstünde en mutlu olan,
Ayakların yıldızlarda, ve kafatasın aydan,
Balık misali solungaçlısın. Bir aklıselim
Ters döndürür başparmağını ahmaklığa.

Kimsin ve kimim
ve niçin bütün bu şeyler diye sorma.
Paralarını alacak profesörlere
bırak açıklanmasını.
Mutfak tartısını masaya koy
ve bırak gerçeklik tartsın kendi kendisini.

Tenimden daha çok benimsin. Aradığımda seni
içimde, damarlarım boyunca, kanımda, gizemli
dolaşımıyla ışığın dalları gibi bulurum seni,
sanki kan gibi bulurum seni,
sanki taş gibi ya da ağzımdaki lokma gibi.
Usun, çılgınlığın ve giysilerin dışında dururum geç vakit.

Senin alnında dinleniyor gelinciklerin rengi,
yankı buluyor dulların yası, ey halden anlayan:
koşarken sen trenlerin arkasından tarlalarda
dönüyor o zayıf çiftçi sırtını sana,
senin adımlarından filizleniyor titreyerek o uysal kurbağalar.

Sayılar geliyor yankıdan,
ölen sayılar ve pislikle kaplanmış rakamlar,
nemli ışınlar ve kirli şimşek parıltısı.
Yeni bir dul gibi, büyür
yankıdan, yalnız geldiğinde gece,
bir güvercin ya da bir gelincik ya da bir öpüş gibi,

Sessizlik

Geç yanından, gömülmüşler onlar…
Bir bulut kayıyor güneş diliminin üstünde.

Geceleri yerini değiştiren