İsimsiz Köşe Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıllar günleri, yutarak bitirdi,
Rüzgarlar, uzak diyarlar getirdi,
Kimsesiz ruhum, yolunu yitirdi,
Kuşlar göçerken, yüce dağ başından.
*
Unvanım yoktur, ismim hep saklıdır,
Kimliğim meçhul, tamamen haklıdır,
Dünyam, herkesin yurdundan farklıdır,
Geceler boyu, usanıp bıkmadan,
Boş kağıtlara, mısralar yazalım,
Derin sulara, kuyular kazalım,
Yanlış yazgıyı, tümüyle bozalım,
Yüreğin derinde, artarken sızı.
*
Yüksek tepeler sırtlarından, aştım,
Nehir sularıyla beraber, taştım,
Dünyanın düzenini, görüp şaştım,
Uçurum dibi, sonsuzda çağlarken.
*
Mevsimler, aralıksız yönün çiziyor,
Yalnızlık, derinden ruhumu eziyor,
Kuş sürüsü, uzaklarda geziyor,
Tepeden ansızın, yağar yağmurlar.
*
Düşünmekten, inan gayet yorgunum,
Issız vadinin, sesine vurgunum,
Dalga vurmayan, denizde durgunum,
Kaybolup düştüm, bilinmez yollara.
*
Çocukluk günümü, her an ararım,
Yaramı, gizlice yalnız sararım,
Ak düşmüş saçımı, sessiz tararım,
Akşamda eserken, soğuk rüzgarlar.
*
Geçmişin izleri, toptan soluyor,
Gözlerim nedensiz, yaşla doluyor,
Bütün umutlar, perişan oluyor,
Bitirmekteyim, uykusuz gecemi.
*
Ömür dediğin, elbet hep bitecek,
Bacamda duman, umutla tütecek,
Bedenim, toprak altında yitecek,
Gelirken sonbahar, düşer yapraklar.
*
Başımı çevirip, düne dönerim,
Mum alevi misali, tez sönerim,
Korkumu, umutlarımla yenerim,
Gözümü dikip, dalarken gerçeğe.
*
İsimsiz köşemde, sessiz beklerim,
Dertlerime, dert katarak eklerim,
Yorgun bedenle, yorulur teklerim,
Sonsuza uzanıp, gitmek dilerim.