İrtibat Eridi Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıkılan, gönül değildi yalnızca,
Yıldızlara doğru gönderdiğim,
İsminle başlayan, yakarı yığıldı...
Sana yönelen, bütün ifadeler,
Yazı ezildi,
Sözcük büküldü,
Esirgeme söndü...
*
Çatlayan, arzu değildi yalnız,
Aya doğru saldığım,
Hayalinden oluşan, niyet parçalandı...
Sana erişen, nice sesleniş,
Fırça bitti,
Nida dağıldı,
Merhabalaşma dağıldı...
*
Zedelenen hisler, değildi sadece,
Denizlere doğru bıraktığım,
Duygundan doğan, ümit ufalandı...
Sana uzanan, her bir cümle,
Mürekkep kurudu,
Anlatım sustu,
Veda kesildi...
*
İncinen, benlik değildi tek,
Güneşe doğru yolladığım,
Varoluşundan çıkan, amaç yaralandı...
Sana gelen, ne kadar kelime,
Kâğıt buruştu,
Fikir yoruldu,
Dostluk koptu...
*
Daralan, ruh değildi sadece,
Rüzgâra doğru fısıldadığım,
Zihninden sızan, dilek ezildi...
Sana ait, bütün anlamlar,
Kitap kapandı,
İfade kayboldu,
Birlik tükendi...
*
Kesilen, bağ değildi yalnızca,
Dağlara doğru attığım,
Özünden gelen, bağlılık parçalandı...
Sana adanan, her hece,
Harf dağıldı,
Yazı kırıldı,
İrtibat eridi...