İnce Sızı Şiiri - Can Bostancı

Adını ince bir sızıyla hatırlayacağım artık..
Teninin sıcaklığını çoktan unuttum, yüzünü de unutacağım ve belki sesinin rengi kulaklarımdan çıkıp gidecek.
Adını ince bir sızıyla hatırlayacağım artık..
Gözüm açıkken bile yanımda varlığını hissettiğim, gözüm kapalıyken önüne gelenler, zamanla zihnimi terk edecek.
Kısacası şu an olan neyse bana bunları yaptıracak.
Adını hatırlayacağım sadece. Ve ne yazıkki ince bir sızıyla.

Ve bu sızı, gecenin en sessiz yerinde, saatlerin birbirine karıştığı o belirsiz vakitte gelip oturacak göğsüme.
Ne bir ağıt kadar yüksek olacak, ne de bir feryat kadar duyulacak…
Sadece içimde, kimsenin duymadığı bir çığlık gibi büyüyecek.

Bir zamanlar dokunduğum şeylerin hepsi, şimdi yabancı bir hatıranın soğukluğuna bürünüyor.
Ellerim boş değil aslında…
Ama tuttuklarım artık bana ait değil.

İnsan, unuttukça mı kurtulur sanırdım.
Oysa bazı şeyler unutuldukça daha çok kalıyor.
Daha derine, daha karanlık bir yere yerleşiyor.

Adını ince bir sızıyla hatırlayacağım artık…
Çünkü başka hiçbir şey kalmayacak geriye.
Ne bir gülüş, ne bir bakış, ne de bir günün içinden süzülen o sıradan mucizeler…

Sadece adın.
Ve o adın içime bıraktığı, tarif edemediğim bir eksiklik.

Bazen kendimi yokluyorum…
Hâlâ buradayım mı diye.
Çünkü insan, birini bu kadar kaybedince, kendinden de bir parça eksiliyor.

Konuşsam anlatamam.
Sussam içimden taşar.
Ve ben ikisinin arasında, görünmeyen bir yerde sıkışıp kalırım.

Belki bir gün, gerçekten unutacağım.
Belki bir gün, adını söylediğimde içim titremeyecek.
Ama o gün gelene kadar…

Adını ince bir sızıyla hatırlayacağım artık.
Sessizce.
Kimseye göstermeden.
Kimseye anlatmadan.

İçimde, hiç dinmeyen o çığlıkla yaşamaya devam edeceğim.