Gözlerinde unutulmuş bir takvimin yaprağıyım ben.
Rüzgârın göğsünde uyuyan o sessiz fırtına.
Sana gecenin en koyu kucağında fısıldamıştım.
Sabret, demiştin.
Her şeyin en güzelini yaşayacağız.
Çünkü en tatlı meyve,sabrın kuruyan gövdesinde filizlenir.
Biz iki ayrı kıyıda biriken kırık deniz kabukları gibiyiz.
Aramızdaki mesafe,bir çölün yağmura olan sonsuz ahı.
Şimdi zaman,parmaklarımızın arasından akan soğuk bir kum.
Ama sözüm hâlâ gökyüzünün en yüksek yerinde asılı.
Bir çeliğin cüretinde,bir tüyün hafifliğinde.
Sana vaat ettiğim o günler,bakır kilitli bir sandık değil.
Işığın kırıldığı,renklerin yeniden isim bulduğu bir mevsim.
Biz hüzün denizinde susuzluğu öğrendik.
Ama kadehleri tutan ellerimizhiç titremedi.
Aşkı kendi küllerimizden yeniden emzirdik.
Bırak aksın akrep,bıçaklasın yelkovan göğsümüzü.
Sabır,âşığın ellerinde yoğrulmuş altın bir zırhtır.
Günü geldiğindeşafak sırf bizim için sökecek.
Güneş,ikimizin bakışında ilk kez ısınacak.
Ve dünya,sessizce seyredecekbizim en güzel masalımızı.
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 21:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazen umut, kavuşmaktan önce sabretmeyi öğrenmektir. Bu şiir, zamana yenilmeyen, mesafelere rağmen birbirine inanmaktan vazgeçmeyen iki yüreğin, ışığın en karanlık yerden doğacağına dair sessiz inancıdır. Bahtiyar
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!