Işığı Kıskanan Gölgelere Şiiri - Esra Nizam

Bazı kadınlar;
ışığıyla parlayan kadınları,
Kendi karanlıklarına fazla geldiği için dışlar.
Gözleri kamaşır çünkü.

Kendinde olmayanı hatırlar.
Parlayanın varlığı diğerine iğne gibi batmaya başlar.
Kendi karanlığını ortaya çıkarıyor diye
yarı yolda bırakır onu.
En yakını olsa bile…

Çünkü haset ;
sevginin çok ötesinde yer etmiştir kalbinde bir kere.

Hep böyle kadınlara rastlıyor kalbim, nedense…
Parlayanı kıskanıp ışığını söndürmek isteyenlere…
Kendisiyle barışamayanların savaşı
ne hikmetse hep beni buluyor.

Ben dost sandıkça,
hep gölgeme basıyor ayakları.
Bir süre sonra yanımda yürüyemiyorlar.
Çünkü ışığa tahammülleri yok.

Sanki bir yazgı bu:
Hep beni eksiltmeyi görev bilenlerle kesişir yolum.

Ve tabi kaçınılmaz son gelir.
Menfaati bitenin maskesi düşer.
Hiç şaşmaz,
tanıdıktır senaryo.
Kötü karakter olarak hep benim adımı fısıldarlar.

Halbuki gerçek dostluk,
Göz kamaştıranla rekabet etmez.
Onunla birlikte aydınlanır,
aynı ışığın kıymetini bilirdi.

Işığımı tehdit görenlere kucak açmak,
ne kadar gereksizmiş.

Nankörlüklerine alıştım da;
canımdan bölüp verdiklerimin görmezden gelinişi acıtıyor en çok.
Omzunda ağladıklarımın,
sırtımdaki hançerleri eziyor kalbimi.

Gördüm ki:
Ben kimsenin dostluğunu tercih ettiği değilmişim.
Herkesin mecbur kaldığı,
kendince menzile ulaşana dek yanında taşıdığı
en parıltılı ihtimalmişim.

Anladım ki :
Bazı insanları ardında bırakmak,
kaybetmek değilmiş.
Özgürleşmekmiş.
En çetin savaşları sırt sırta verdiğim insanları
karşımda görünce öğrendim.

Ve nihayet:
Herkesi kendi hikayesinde kendi rolüne uğurladım.
Zira;
ne yar ucuzluğundan,
ne de dost arsızlığından utandı.
Kimsenin hikayesinin yüküne ortak olamam bundan sonra.

Yazık ki bu şiir bile lütuf size…
Çünkü bazı hikayeler
uğruna şiir yazmayı bile hak etmezler.
Hem ben artık,
her kelimemi emanet ettiğim papatyalara da
inanmıyorum nasıl olsa...

...

ESRA NİZAM…

11.07.2025