İsa Kaya Şiirleri - Şair İsa Kaya

yokluğun diyorum
zamanla iyice demini alınca
yudum yudum içtim
dibinde sen kaldın
yine aklıma geldin

yoksun
ve işin kötüsü
bıraktığın boşluğa sığmıyor yokluğun

ışığını arayan gölge gibiyim
ve işin kötüsü şu

durak mı yanlıştı
yoksa otobüs mü

hani bindiğinde anlıyor insan
yol hancı
yolcular yabancı

hangi kapıdan girsem bilemedim şimdi

ellerin meşke
kalbin aşka

..

insan arayıp
bulunca bir şeyi

seviniyor

bulduğundan çok daha fazla

bir şey eksikti
ya da fazlaydı bilmiyorum

yürünecek yol kalmadığında
ve adımlar doymadığında -yürünecek yollara-

giderken
yürüdüğün yolları aklında tutamamış olmalısın

yoksa
dönerdin mutlaka bilirim

gözlerin yeşil bir oluktu benim için
kana kana içtim
bir solukta

ve sanırım bir solukta kandığım bir yalandın
olsun

tutulmamış bir dilek gibi
dönüp duruyorum göğümde

belki bir peri kızı çıkar da
yıldız sanar kendince

mutluluğun tarifini unuttum
gözlerin yok karşımda
malum

seven sevdiğinin külüne muhtaç
ateş almaya geldim