el ayak çekilirdi sadece
gözler uyanıktı
şimdiki gibi
geceydi
gözlerinin hapsinde
gittiler
gölgelerini alıp
uzadılar
sessizliğin ufkunda
ne gemi kaldı geride
herkesin kurtarıcısını beklediği zamanlardı
kurtarmayı vaat etmek
en büyük kamuflajıydı..yalnızlığın
sarışındın
yeşildendi gözlerin
sonbahar gelse de güzlensek biraz
yazdan ne gördük sanki
her günü naz
bulutlar nem toplasa da yağsa biraz
ıslansa yalnızlığın
sonra bir balık kuşa özenmiş
kuş da balığa
sudan zıplayıp uçmaya çalışmış
kanat saydığı yüzgeciyle
kendini deniz sanan bir gölün
kıyısına vardım
yıllar sonra
yüzme biliyor musun dedi




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!