İrfan Bakırcı Şiirleri - Şair İrfan Bakırcı

derdimi anlatmaya yetmedi gücüm.
yazmayada hiç vaktim olmadı.

istanbul nere, malatya nere?
bağırsam duyulurmu be hemşerim?
iki çay söylesem şöyle tavşan kanı;

gecenin bir yarısı
kar yağıyor İstanbul'a
sokakta bir adam ki ipsiz sapsız
belli serserinin teki
sorsan yüzde bin sigarasız.
gerçi bizdede sigara yok.

sabah oldumu gün doğmaz bizim mahalleye,
bulutları uçurtma yapar
ve onunla oynar yalınayak çocuklar
akşamı hiç umursamadan.
hazzetmiyorsak yağmurlarda romantik yürüyüşleri;
suç bizim değil,ayakkabımızın yırtığından.

adını umut koymuştum senin.
mehtaplı gecelerime kabuslar olacağını bilemezdim ki.
tahmin edemezdim,
düşlerimde kesik kesik çığlıklar olacağını.

adını sevda koymuştum senin.

gidişin altüst etti hayatımı
tersine gidiyor herşey.
düzenim gittin gideli bozuk,
kafam karmakarışık,
ortalık darmadağın,
mutfak ağzına kadar bulaşık.

sana sitem olsun yazdıklarım.
ömrüne matem olsun.
ben hiç kimse değilim yüreğine dokunabilmiş.
yada bir anlık mutluluğu yaşatabilmiş.
ben bir yokluğum ellerinde
bir boşluğum

ben bu ayrılıkta hiçbirşey kaybetmedim.
sıradan bir ayrılık hüznü benimki.
ne aşk, ne sevda, ne umut,
zaten hiçbiri bende yoktuki.

ben bu ayrılıkta hiç ağlamadım.

hala beni sevdiğini biliyorum.
fakat bu zamansız terkedişi,
bir mananın sırtına yükleyemiyorum.

seni unutabilmem içinmi
bıraktığın resmin asık suratlıydı.

bir bekleme salonu yalnızlığındayım bu gece.
ellerim titriyor kavuran temmuza inat.
tüm yolları tüketen
ne yolcu ne de bir vasıta var vuslatıma.
bir apansız baskın mağduru bedenim.
yinede tetikteyim.

bir zamandı unutmadım, unutamam.
bir garip Abdullah vardı.
o öksüzdü, yetimdi, kimsesizdi.
gören soranı yok, çok çaresizdi...

Abdullah üvey anne baba eline bakardı.