İrfan Bakırcı Şiirleri - Şair İrfan Bakırcı

bayağı oldu tanışalı.
ilk bakışmamızın ardından yıllar geçti.
büyüdük bu arada farkındamısın.
senin yanakların daha bi allaştı.
daha bi hırçın yürümeye başladın.
saati daha çok sorar oldun yanımdayken.

sen gidince çok yanlız kaldım.
başımı öne eğdim,
parça parçaciğerimi yedim.
ite çakala yedirdim.
ama derdimi kimseye,
kimselere diyemedim.

bu son mektup olmayacak
yine yazacağım sana.
hergün biraz daha uzaklaşmanı
hergün biraz daha benden soğumanı
yada kaale almamanı umursamadan.
hergün biraz daha yakın olacağım

yapmaya çalıştığım ne peki
neden uzak duruyorum sanıyorsun.
bir günü nasıl bitirmeye çalışıyorum bir bilsen.
ama yine aynı işçilik.
çünkü yeni bir gün daha doğuyor bitirilmesi gereken.
ve bende azalıyorum her biten günle

sen kartanem, gönülsızım.
haylazım, vefasızım.
yorgunum gittiğinden beri.
kırgınım hayata.
ve ölümüne yanlızım.

al senin olsun bende ne varsa
yüreğim seninle hep nasıl olsa
sevdana düşmek eğerki suçsa
esaret verirsin olur kalbinde

liyakatim varsa birazcık aşka

saçlarına ne çok yakışırdı kar.
yıldız yıldız olurdu savrulurken,
ve beni savururken ilkbaharına.
artık yazamıyorum saçlarını
kırgınım saçlarına ve yıldız yıldız karına.
hasretlik başlıyor her düşüşünde aklıma.

sana verebileceğim bir küçük tebessüm.
hani az veren candan.
gücenme tutarken ellerini,
titrersem heyecandan.
yok bu akşam konuşamam.
her şarkı bize yazılı sanki,

sen benim kimsesizliğimsin,
ölümcül yanlızlığım, sebepsiz kızgınlığım
ve manası çözülemeyen anlamsızlığımsın...

dünyayı bir yana,
seni bir yana koyduğumdan beri dinmiyor sızım.

artık çok yoruluyorum yaşamaktan.
bu kadar yorucu bir işi neden bukadar benimsiyorum ki.
kimin işçisiyim ben.
bu yorgunlukla bu yolda yürümek neyime.
ne geçtiki elime otuz yıldır.
kime çalışıyorum bilmiyorum ben kime.