İrem Aslan Şiirleri - Şair İrem Aslan

Seni sakladım geceye,
Buz kesildi yüreğim..
Üzerine yorgan diye seni serdim
Sıcak tutsun diye..

Sen diye kokladım yastığımı,

Sevdiğim
Üşüyorum..
Sanki şu kapı birazdan açılacak,
O yarım guluslerini sevdiğim,
İşte tam o vakit,sen,
Arkanda kıbleyi alıp,

Kağıda çiz bizi,not al,titremesin yazarken ellerin,
İkimizden birini al, bu aşkın içinden sevdiģim
Sancılarla uyanıyorum sensizliģime haberin yok!
Aynı acılara alışıp,kabullenirken uyuyorum yok
Her sabah aynı hüzün ecel gibi düşmedi üstümden
Sol yanında,damarında kanında yaşamıyorsa sevgimiz

Ellerinde çiçekler vardır
Koklamayı bilmezsin
Tıpkı sevgi dolu bir kalbe sahip olup
Sevemediğin gibi..

Sitem çoğu zaman da bencillikten,
Senin, ona iyi geldiğini bildiğinden ,
Soylar boyu uzanan ,en büyük köleliktir sevilmek,
Başkalarının acısını sırtında ,içinde hissettiğinden ,yine sevildiğinden...

Oysa sevgi ;

Sen gözlerini kapattığından beri ,simsiyah bu şehir.
Biliyorum sen gözlerini açınca, doğacak güneşim..
Yıldızları ,bana baktığında göreceğim bir daha,
Kavuştuğumuzda ise ay tutulacak bilesin..

Yüzyıllarca bir yerlerde ruhum seni aramış sanki

Canım üşüyor
Ayaz örttüm üstüme
Kalbim acıyor
Bomboş bakıyor
Feri Sönmüş gözlerimde

Sesinin tonunu bilmiyorum..
Ama hissettirdiğinin rengi hep aynı
Sen mavisin,gökyüzünde uçurtmam
Görebildiğim yerde hep, ipini sabitlediğim

Aşağı çekmek istemiyorum ,istemedim

Eğer uyuduysan ki düşlerim yarım kalır
Umutlarım pamuk ipliğinde başımda bulutlar dolanır
Uyku yarı ölüm halidir ya nasılsa
Tam ölüm için ne kadar uyumak gerekir acaba
Geceler kadar kara mı bahtımız sahi?
Neden bulanık görüyor gözlerim

Bir mektup yazacağım gitmeden..
Bu kez içinde acı haykırışlar,
Derin hüzünler olmayacak.

Bir itiraz belki hayata
Ama kimseyi kanatmadan yazarken