İpek Urba Şiiri - Kasım Kobakçı

Aşk ile dokudun ipek urbayı,
Gönlümde başlattın sert fırtınayı,
İnsanı büyüler ateş tonları,
Yıktın sinemde o büyük sarayı.
*
Rüzgarda uçuşur parlak kumaşı,
Yakardı görende bütün telaşı,
Güneşten çalınmış sanki alevi,
Asla dinmezdi o çetin savaşı.
*
Yağmursuz çöllere düşen damlaya,
Merhemdi içteki derin yaraya,
İnsano bırakır mahzun hayrete,
Işıktı simsiyah ıssız dünyaya.
*
Yoktur ki cihanda eşi benzeri,
Yakmıştır acısız soğuk kalpleri,
Zarifçe dokunan ince işleme,
Alırdı içimden ağır dertleri.