İnsanın İnsanı Şiiri - Can Kaan Yavumen

kutunun içinde bir kutusun şekli belirsiz,
saydığın kollarında yatıyorsun zamanın
ben seni yaratıyorum,
şeklini sığdırıyorum şekilsiz ellerime
ve ekleniyoruz bağrına bu müphem varlığın
ikimiz de iki kişiyiz,
ikimiz de biziz kendi ellerimizde
olmayı bilmiyoruz,
bilmeyi ise duyuyoruz birbirimizden

ben senden kaçıyorum kovalarken kendimi
koşuyorum kafatasında bir hayvanın
reddediyorum burada olduğumu
ve özlüyorum hiç olamadığımı
kovalamak yakalamaktan güzel geliyor bana
ve kendimden yaratıyorum yaratanı
ayrılan yollarım birleşiyor doğdukları yerde
ve yansıyor kanlı ellerimden zamanın ihtişamı

nihayetinde,
en büyük düşmanıyım ben var olan tek şeyin
en çalışkan esiriyim gelmeyecek geleceğin