Nehir Paradoksu Şiiri - Can Kaan Yavumen

sisli bir kıyıda geri geri adımlar
ve kör gözlerimle gidiyorum
kımıldayan siyah bir kumaş altımda
gecenin mi, suyun mu çıkaramıyorum

kulaklarımda hayatın dişlerinden artıklar
sağırım, sesler acılarımda kilitliyken
ancak güzel bir koku var, hala seziyor burnum
bir yandan da geçmişe verirken nefesimi
yaşadım mı, yaşıyor muyum, anlamıyorum

kafatasımın duvarlarında seken ışık
elbet bir vakitte yansıyor gözlerime
kapalı göz kapakları ağırlaştırıyor başımı
istemeden de olsa ilk kez, ileri eğiliyorum
o altımdaki su bir sinema perdesi şimdi
yansıma başka biriymiş, yeni fark ediyorum