İnsan Kalan Yurt Şiiri - Yücel Özkü

İNSAN KALAN YURT
Sevinç çiyde parlar,
Umut dağda yeşerir.
Çocuk güler, bahar olur;
Hoşgörü eşiği ısıtır.

Sevgi ekmek kokar,
Saygı çınar gölgeler.
Doğa dua fısıldar,
Çiçek böcekle konuşur.

Akşam ocağa siner,
Duman göğe umut yazar.
İnsan gönülde çoğalır,
Komşuluk eşiği aşardı.

Şimdi yollar suskun,
Rüzgâr adını anar.
Yurdumdan çok,
İnsanını özlerim.

YÜCEL ÖZKÜ
12 Temmuz 2026/12:19