İnci Germenliler Şiirleri - Şair İnci Ge ...

YÜREĞİN GÜMBÜRTÜSÜ

Yeşermekten kararırken ormanın gözleri
Koynunda kaybolan biri

ÖLÜME YATTI MARMARA

Can çekişiyor o güzelim Marmara
Yapılmazsa acil suni teneffüs
Ha öldü ha ölecek akşama sabaha
Tutamadı daha fazla sırlarını

ÖFKE DALGALARI

Usulca uğurlarken güneş Gecenin sihirli düşlerini Sabahın serin loşluğunda Seyrediyordum kızaran gözlerimle
Zamanın ve mekânın boşluğunda Yağmurun hırçın damlalarla Camları kamçılayışının hoşluğunu

Hayali bir yolculuğun bulutları üzerinde Çıkarabilmek için yaşadığım düşün tadını Gözlerimi kapatarak bıraktım kendimi Sesli dalgaların çılgın seline Sanki gerçeğin ışığını arıyordum orada

ÖĞRETMEN

Sönmeyen güçlü bir ışıktır öğretmen
Bazen mum olur
Kendi erirken genç beyinleri aydınlatan
Yeri gelir kutsal bir pınar olur

O kız var ya o peri kızı
Acep çocuksu hayallerin ürünü müydü
Sevda bahçelerinin gülü müydü
Yoksa sigaranın tütünü müydü

Bazen benliğin ruh ikizi

PAPATYA

“Seviyor, sevmiyor” diyerek
Sevgi kerpeteniyle
Dişlerini bir bir çektiğimiz
Güler yüzlü masum papatyalar

ANILAR ANILAR (7)
MUDANYA’DA YAŞANMIŞTIR EKMEK FIRINININ KÜREKLERİ
Hayatım boyunca pek çok tehlikeli kazalar atlattım. Sizin de bildiğiniz gibi “Kaza geliyorum demez, geliverir”. Şimdi sizlere bu ilginç kazalardan birini anlatacağım. Annem o gün uzun uğraşlar sonucunda midye dolması yapmıştı. Babam her canı istediğinde Mudanyalı balıkçılara midye siparişi verir, ertesi gün avuç içi büyüklüğünde bir çavalye midyeyi (En az 100 tane) evimize gönderirlerdi. Annem de sırf babam istiyor diye hiç üşenmez o midyeleri saatlerce tel fırçalarla temizler, pırıl pırıl yapardı. Biz de kardeşlerimle etrafına toplanır, annemizi seyrederdik. Daha sonra fıstıklı, kuş üzümlü iç pilavını hazırlar, midyelerin içini doldurup büyük, kalaylı tencereye yerleştirip pişirirdi. Bütün ev mis gibi dolma kokardı. O gün yine midye dolmalarını pişirdi ve bana seslendi:
“İnci babana telefon et kızım, birini gönderip aldırsın. Dolmalar hazır” dedi. Çocukluk işte:
“Anne dolmaları ben götüreceğim” diye tutturdum. Annem kenarlı bir bakır tepsiye midye dolmalarını dizdi, üzerini sarıp fileye yerleştirdi.
“Dikkatli götür kızım sakın düşürme” diye tembih etti. Ben elimde file babama gidiyorum diye sevinçle yola çıktım. Sanırım (11-12) yaşlarındaydım ve çok zayıftım. Babamın iş yeri iskelede ve evimize bir hayli uzaktı. Neyse ben zorlanarak tepsiyi babama götürmeyi başardım. Babamın iş yerine gitmek çok hoşuma gidiyordu. Babam daktiloya temiz kağıt geçirir, yazmama müsaade ederdi. Ben de tek parmakla bir şeyler yazmaya çalışırdım. Bu çalışma beni çok mutlu ederdi. Harflere bastıkça çıkardıkları sesle sanki piyano tuşlarına dokunuyorum diye hayal ederdim. Bir de babam işi icabı geceleri geç geldiğinden onunla vakit geçirmek isterdim. Babam beni elimde tepsiyle görünce şaşırdı:

ANILAR…ANILAR…

MUDANYA’DA YAŞANMIŞTIR

EKREM BEY’İN KARPUZLARI

DÜDÜKLÜ TENCERELER

Gençliğimden beri nedendir bilemiyorum, düdüklü tencerelerden hep uzak durmuşumdur. Rahmetli annem her zaman hiç çekinmeden kullanırdı. Nohut, fasulye, mısır ve et gibi geç pişen gıdaları düdüklü tencerede pişirirdi. Ben tencerenin buhar saldığını gördüğüm an mutfaktan hemen uzaklaşırdım.
Ankara'da oturan ablamı ziyarete gittiğim, bir gün önce özenle yaptığımız etli lahana sarmalarını yaktığımızın ertesi günü, geceyi kızında geçiren kayınvalidesi sabah eve döndü.

DÜN / YASINA

Gelirken yedi milyarlık dünyasına
Çırılçıplak yapayalnızdı
Aradı ömür boyu ruh ikizini
Ha bugün ha yarın bulurum diye