İnci Germenliler Şiirleri - Şair İnci Ge ...

PAPATYA

“Seviyor, sevmiyor” diyerek
Sevgi kerpeteniyle
Dişlerini bir bir çektiğimiz
Güler yüzlü masum papatyalar

ÖFKE DALGALARI




Gecenin sihirli düşlerini

ÖĞRETMEN

Sönmeyen güçlü bir ışıktır öğretmen
Bazen mum olur
Kendi erirken genç beyinleri aydınlatan
Yeri gelir kutsal bir pınar olur

ÖLÜME YATTI MARMARA

Can çekişiyor o güzelim Marmara
Yapılmazsa acil suni teneffüs
Ha öldü ha ölecek akşama sabaha
Tutamadı daha fazla sırlarını

SÜPÜR/ ME

İnsanların içini karartan
Haberleri dinleye dinleye haberleri
Okuya okuya gazeteleri
Hafakanlar bastı yüreğimi

Himalayaların o görkemli Everest'i varsa
Benim de sevgi yüklü insani restim var
Gönül dolusu vicdani restim var
Yolculuğum sevgiye güzelliğe özgürlüğe

Yıldırmaz ne karanlık gecelerin donduran ayazı

TANER AĞABEY

(B-A-Ş-K-A S-I-K-I-N-T-I-N-I-Z ?

Hayat sadece yaşamak değil, yaşarken aynı zamanda güzel anılar biriktirmeyi bilmektir. Senelerce biriktirdiğimiz, çocukluğumuzun kuytu köşelerine gizlediğimiz, unuttum sandığımız anılar, içimizde bir yerde, sabırla zamanlarını beklerler. Yıllarca aklımıza gelmeyen hatıralar hiç ölmeyen hortlaklar gibi tam günü geldiği anda, birden hortlayıverirler.
Naftalin kokulu anılar, camın buğusuna, çayın kokusuna bulanan anılar, hiç aklımızda ve hayalimizde olmadıkları bir anda kendilerini hatırlatıverirler.

TAŞIYICI KOLONLAR

TATLI TEBESSÜM

İster pembe olsun İster siyah - beyaz Bir hayalle başladı her şey O hiç bitmeyecek sandığım Her yeri yakıp kavuran Yürekleri küle döndüren yaz

Seni maviliğin serin koynunda Köpüklü dalgalar arasında Pembe ayaklı martılarla oynaştığını İlk gördüğüm gün Peri kızlarınca güzel Manolya kadar beyaz Kutup yıldızı kadar uzaktın
İnan ki Hayal kuramayacağım kadar gerçektin

ANILAR… ANILAR…

TAYYARECİ BİLET AT…

Geçmişimiz adeta anılarımızı koruyup saklayan, çok değerli bir hazine sandığıdır. Eski günlerimize geri dönmemiz mümkün olmasa da o unutulmaz hatıraların sıcaklığıyla sevinciyle yaşamak çok zevklidir. Her güzel anımız, geçmişimizden bugünümüze değin, kalbimizin kuytularına sakladığımız birer hazine gibidir.
Mudanya’da ŞÜKRÜ ÇAVUŞ mahallesinde oturduğumuz, 1955 yılının Kurban Bayramı arifesiydi. Her zamanki gibi evimizin yan tarafında bulunan, boş arsada 10 arkadaşımızla birlikte ( (KÖREBE) oynuyorduk. Birden bir tayyare sesi duyduk ve oyunu bırakıp uçağı seyretmeye başladık.( O zaman herkes uçak demez tayyare ) derdi. Tayyare Mütareke binasının yakınından geçerken, atılan biletlerin her tarafa uçuştuğunu gördük. Tayyare Arnavutköy tarafından dönüş yaptı ve bizim mahalleye doğru gelmeye başladı. O yıllarda kasabamızda fazla yüksek binalar yoktu. Mahallemizde genellikle bir ve iki katlı ahşap binalar çoğunluktaydı. Üç katlı olanlar çok azdı. Uçak bize yaklaştıkça sevinçten hepimiz el sallayıp zıplamaya, pilota kendimizi göstermeye çalışıyorduk. Bir yandan da avazımızın yettiği kadar “Tayyareci bilet at” diye bağırıyorduk. Sonunda uçak iyice alçaldı ve üzerimizden geçerken biletleri atıp Bursa yönüne doğru yöneldi. Biletler kar taneleri gibi döne döne yerlere düşmeye başladı. Gökten yağmur değil, sanki para yağıyordu. Biz sevinçten çılgınlar gibi koşturup biletleri toplama yarışına girdik. İlk defa uçağı ve pilotu bu kadar yakından görmüştüm. Uçakta iki kişi vardı, pilot ve biletleri atan amca. Biletler her tarafa saçıldı, kimi ağaç dallarına kimi evlerin damlarına düştü. Yerlerde ve erişebildiğimiz yerde olanları topladık. Bir tanesini okumaya başladım. (7 yaşındaydım ve ikinci sınıfa geçmiştim). Biletin üzerinde “KURBAN DERİLERİNİZİ TÜRK HAVA KURUMUNA BAĞIŞLAYIN” yazıyordu. Biletleri elbisemin eteğine doldurup eve götürdüm. Sevinçten minicik yüreğim kafesinden çıkarcasına atıyordu.