İmdat Rabbime Şiiri - Kasım Kobakçı

Zaman yozlaştı, imdat Rabbime,
Şefkat kalmadı, kalpler kapkara,
Herkes, menfaat peşinde koşar,
Zalim elinde, mazlum fukara.
*
Huzur tükendi, yeryüzü zindan,
Merhamet uçtu, vicdanlar sağır,
Nefret ektiler, dostluk yurduna,
Dertler çoğaldı, yükümüz ağır.
*
Yalan dolanla, kuruldu tahtlar,
İnsan doğası, kibre büründü,
Haset ateşi, sardı her yanı,
Gerçek erenler, çölde süründü.
*
Yardım eyle sen, yüce Yaradan,
Kötü ruhlardan, sığındım sana,
Zahir karanlık, içler perişan,
Işık lütfeyle, masum kuluna.
*
Nefis putuna, taptı faniler,
Kıymet biçen yok, safça duyguya,
Rüya misali, geçti asırlar,
Daldı milletler, derin uykuya.
*
Rahmet yağmuru, ıslatsın bizi,
Çare sendedir, ey büyük İlah,
Tövbe kapısı, aralanmalı,
Kullar çekmesin, zindanda eyvah.