İlknur Köknar Şiirleri - Şair İlknur Köknar

kuş tüyü yastığım yok
ne de zümrütten bir evim
bir sandalım var
estiğinde sulara ruhumu teslim ettiğim…

içimde bir ışık yanar hala

bir meltem esintisinde başlıyor rolüm
insan elbisesi içinde endamlı olur yürüyüşüm
hafiften tebessüm koyuyorum bakışlara
hafiften isyanda dalgalanıyor
sahipsiz bıraktığın kaldırımlarla buluştuğumda…

demek git diyorsun, gelme ben çağıramam seni
oturup bekleyecek yürek yok ki
akıl çoktan eriyip gitti
sen en iyisimi gülüşlerini çağır, çağlasın yüreğinin şelalesi…

demek benden başka herkes mutlu edecek seni

senle dolan anlarımın kenarları yanmış
üstümde yoksul bir bahar örtülü
küskün kapının menteşeleri paslanmış
hep ben mi olmalıyım…o kapıyı açan

hala aynı telden çalıyor bizim ozan

Gezdim dolaştım dünya evini
Gönlü eğleyecek yar bulamadım
Aşk ateşi tene değmeden sönü verdi
Sarhoş edecek tek söz duyamadım…

Öksüz sokaklarım da cirit attım

kendini saklama, bir gün sobelenirsin
biter oyun
sahneden erken inersin
küçücük bir rolüm var sanırken
başroldeki sesin olan yüreği bilirsin
bilirsin

gözlerinden içtim özlemin şarabını…yüzüm alev
kalbim çıkar beni bağırmaktaydı
akşamdı…tenhaydı sokaklar
gölgelerin çekildiği bir filimdi yaşanan
sendeydi yokluğum…bendeydi ayrılık kırbacın
sarıldım dikenlerine…kanat beni

gelme,
açılmasın kapım
buzlarımla ben gayet güzel yaşarım
susmam,
vakit doldu…anlamadın!

ya yaşa, ya da aşık ol
hadiseç birini
bu senin penceren
nereye bakmak istiyorsan
o yöne git
yaşa,

Asma köprü gibi kalbim
İlk günahım gibi duruyor elimde
Telaşı kalmadı gözlerimin
Ayak sesine yabancı olan kim!

Bir veda tutku oldu içimde